นใหญ่โตนัก”
“ข้าได้ยินมาว่าอีกสองวันคนตระกูลหั่วก็จะมาแล้ว” ซือหม่าโยวฉิงพูด
เมื่อมีเวลานางกับซือหม่าโยวหลานก็จะไปหาเหยียนลู่ที่หมู่บ้านภาพมังกร จึงได้ยินคนพูดกันถึงเรื่องนี้
“ตระกูลหั่วหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ได้ยินชื่อพวกเขาแล้วนึกถึงพี่น้องตระกูลหั่วที่เคยพบที่เมืองอันหยางขึ้นมา ในตอนนั้นพวกเขาฉีกหน้าอีกฝ่ายอย่างแรงเลยทีเดียว
“นอกจากตระกูลหั่ว ตระกูลอื่นๆ ก็จะมาด้วยเช่นกัน ข้าว่าพวกเขาคงจะคำนวณเอาไว้แล้วว่าการจลาจลในเทือกเขาหมื่นอสูรใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว” ซือหม่าโยวหลานพูด
“เช่นนั้นพวกเรา…” ซือหม่าโยวเย่ว์ยังพูดไม่ทันจบ ความคิดวูบไหวคราหนึ่ง หินแม่ลูกก็ปรากฏขึ้นในอุ้งมือเธอและเปล่งแสงบนพื้นผิว
เธอใส่ปราณวิญญาณเข้าไปภายในนั้น เสียงของอูหลิงอวี่จึงดังแว่วออกมา “สัตว์อสูรวิเศษข้างนอกล่าถอยไปกันหมดแล้ว หากไม่มีสิ่งใดเหนือความคาดหมาย อีกสองวันก็จะปิดค่ายกลใหญ่คุ้มกันเมืองแล้วละ”
