อูหลิงอวี่พูด
ซือหม่าโยวเย่ว์นึกถึงหัวกะโหลกและหญิงงามที่ตนได้เห็น เธอรู้สึกอยู่ตลอดว่าทั้งสองครอบครองพลังอันไร้ที่สิ้นสุด
“ก็ได้” เธอไม่อยากมีจุดจบเช่นนี้จึงฝืนรับปากไป
“ผู้คนมากมายอยากเข้าไปในหุบเขามารเทพก็ยังทำไม่ได้ แต่เจ้ากลับรังเกียจตำแหน่งเจ้าหุบเขาน้อย ทำเอาข้าโมโหแทบตายเลยจริงๆ!” มารเฒ่าเป่าหนวดพลางถลึงตาใส่
ตอนนี้ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกหดหู่เป็นอย่างยิ่ง จึงไม่นำพาคำพูดของมารเฒ่าแล้วถามว่า “ท่านอาจารย์ ในเมื่อหุบเขามารเทพมีเจ้าหุบเขาสองคน เช่นนั้นก็ต้องมีเจ้าหุบเขาน้อยอีกคนหนึ่งมิใช่หรือ”
“ถูกต้อง นั่นก็เป็นปีศาจร้ายตนหนึ่งเลยทีเดียว” มารเฒ่าพูด “ในวันหน้าเมื่อเจ้าได้พบเขาก็จะรู้จักกันเองนั่นแหละ”
ดูท่าทางมารเฒ่าจะไม่อยากพูดถึงคนผู้นั้นมากนัก จึงได้แต่ยับยั้งความอยากรู้อยากเห็นของตนเอาไว้
เธอหยิบขวดหยกออกมาหลายใบ ก่อนจะส่งให้มารเฒ่าขวดหนึ่ง แล้วยกที่เหลือให้กับอูหลิงอวี่พลางเอ่ยว่า “ตอนนี้ข้าใช้เพียงแค่ครั้งละหยดสองหยดเท่านั้น ท่านไปแบ่งใช้เอาเองแล้วกันนะ”
“มีมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ!” เมื่อเห็นสิ่งล้ำค่า ความเคร่งขรึมของมารเฒ่าเมื่อครู่ก็ไม่หลงเหลืออยู่อีก เขาเปิดฝาขวดออกดม
