“ที่แท้แล้วนี่คือสิ่งใดกันแน่”
“ท่านคิดเสียว่ามันคือไขกระดูกมังกรดินที่ยกระดับก็แล้วกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
เธอพูดอย่างง่ายๆ แต่ก็ยังคงทำให้ทั้งสองคนพรั่นพรึง เพราะได้รู้ประโยชน์ของสิ่งนี้อย่างคร่าวๆ แล้ว
“ไม่เบิกบานใจเอาเสียเลย ข้าจะกลับละ เห็นหน้าพวกท่านสองคนแล้วอารมณ์เสียยิ่งนัก เฮ้อ”
พอพูดจบเธอก็เรียกเจ้าวิหคน้อยออกมาแล้วไปจากยอดเขา
ไม่ได้รับการชดเชย แต่กลับได้เป็นผู้สืบทอดของหุบเขามารเทพ นี่ทำให้เธออารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลย
เธอไม่ใช่คนโง่งม สถานะเจ้าหุบเขาน้อยแห่งหุบเขามารเทพย่อมทำให้คนของโลกเบื้องบนตาร้อนผ่าว มีการคุ้มครองในระดับนี้ ในภายหน้าเมื่อเธอขึ้นไปข้างบนก็คงดีไม่น้อยเลยทีเดียว
แต่เธอนั้นเข้าใจดีว่ายิ่งมีอำนาจมาก ก็ย่อมต้องมีความรับผิดชอบมากเช่นเดียวกัน ในภายหน้าจะต้องมีธุระมากมายให้จัดการแน่นอน แต่ตัวเธอเองนั้นมีนิสัยเกียจคร้านจนเข้ากระดูก เมื่อนึกถึงว่าภายภาคหน้าต้องแบกภาระเอาไว้มากมาย เธอก็เริ่มเป็นทุกข์เสียแล้ว
“นางไม่ชอบใจจริงๆ นะ” อูหลิงอวี่มองเงาหลังที่จากไปของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเอ่ยขึ้น
“นางเป็นคนอ่อนไหว แต่ข้าเชื่อว่าผ่านไปอีกไม่กี่วันก็ไม่เป็นไรแล้วล่ะ” มา
