รเฒ่ายังคงทุ่มเทความสนใจไปที่น้ำทิพย์วิญญาณ จึงมิได้กังวลถึงความโกรธเคืองของซือหม่าโยวเย่ว์เลย
อูหลิงอวี่ก็มองดูขวดหยกในมือพลางเอ่ยว่า “ข้าเคยเห็นน้ำทิพย์ชนิดหนึ่งในตำราที่ตำหนักผู้วิเศษ มันเหมือนกับสิ่งนี้ยิ่งนัก บางทีนี่อาจจะเป็นของสิ่งนั้นก็ได้นะ”
“น้ำทิพย์อะไรหรือ”
“สมบัติแห่งฟ้าดิน น้ำทิพย์วิญญาณ” อูหลิงอวี่พูด
มารเฒ่าสะดุ้ง จากนั้นจึงมองดูสิ่งของในมืออย่างพรั่นพรึง เขาเองก็เคยได้ยินเรื่องน้ำทิพย์วิญญาณมาก่อน ยิ่งดูก็ยิ่งเหมือน ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะเสียงดังลั่นแล้วเอ่ยว่า “นางช่างเป็นคนที่โชคดีเสียจริง!”
หลังจากซือหม่าโยวเย่ว์กลับมาถึงริมทะเลสาบเล็กแล้วก็ไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง จึงขว้างก้อนหินอยู่ที่ริมทะเลสาบเพื่อระบายอารมณ์
“เป็นอะไรไปหรือ” ทุกคนรู้สึกได้ว่าเธอผิดปกติไปจึงเข้ามาถาม
“ไม่มีอะไรหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกว่าตนกำลังโกรธตัวเอง พูดออกมาก็ไม่มีประโยชน์ เมื่อเห็นว่าไกลออกไปยังมีก้อนหินขนาดค่อนข้างใหญ่หน่อยอยู่ จึงเดินเข้าไปยกมา ก่อนจะใส่พลังวิญญาณเข้าไปแล้วขว้างมันลงไปยังทะเลสาบเล็กอย่างแรง
“บุ๋ง”
ก้อนหินกระแทกผิวน้ำจนแหวกเปิดออก เกิดเป็นระลอกคลื่นชั้นแล้วชั้นเล่า
ทันใ
