โยวเย่ว์แค่นเสียงเฮอะ ยังจะมาปั้นหน้าอีก
“ไอ้หยา… ศิษย์รักเอ๋ย เจ้าก็อย่าถือสาอาจารย์เลยน่า” มารเฒ่าดึงชายเสื้อซือหม่าโยวเย่ว์ด้วยท่าทีออดอ้อน ทำเอาศิษย์ทั้งสองขนลุกขนพองไปทั้งตัว
“เฮอะ ท่านอาจารย์ ท่านต้องชดเชยให้กับสุขภาพจิตที่เสียไปของข้าด้วยนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ได้สิ รอจนเจ้าไปที่หุบเขามารเทพแล้วต้องการสิ่งใดก็หยิบสิ่งนั้นไปได้เลย” มารเฒ่ารับปากอย่างเต็มใจ
“วันนั้นท่านก็บอกไปแล้ว นั่นคือของรับขวัญศิษย์ ไม่นับเป็นการชดเชย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เช่นนั้นเจ้าต้องการสิ่งใดเป็นการชดเชยเล่า” มารเฒ่าทึ้งผมตัวเองพลางเอ่ยว่า “เจ้าลองเสนอมามิดีหรือ”
“ข้าจะไปรู้หรือว่าท่านมีอะไรบ้าง!” ซือหม่าโยวเย่ว์หน้าไม่อายมากยิ่งขึ้น
“ตาเฒ่า ท่านยกปลอกนิ้วของท่านให้นางมิดีหรือ” อูหลิงอวี่พูดอยู่ข้างๆ
“ได้เลย! ถึงอย่างไรช้าเร็วก็ต้องตกเป็นของนางอยู่ดี” มารเฒ่าพยักหน้าพลางพูดขึ้น
“ปลอกนิ้วนี่มีประโยชน์อันใดหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ใช้เคลื่อนย้ายพลังส่วนหนึ่งของหุบเขามารเทพได้” มารเฒ่าพูด “แสดงถึงอำนาจน่ะ! นอกจากนี้ยังเคลื่อนย้ายพลังของเมืองจำนวนหนึ่งได้อีกด้วย”
“ร้ายกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ!” ซือหม่าโยวเย่
