ว์มองมารเฒ่าแล้วเอ่ยว่า “นี่คงมิใช่สัญลักษณ์แสดงตัวเจ้าหุบเขามารเทพของท่านหรอกกระมัง”
“ย่อมมิใช่อยู่แล้วละ ต่อให้ข้าอยากมอบให้เจ้า เจ้าก็ใส่ไม่ได้อยู่ดี” มารเฒ่าพูด
“เพราะเหตุใดหรือ” ปลอกนิ้วอันเดียวก็ต้องมีเงื่อนไขด้วยอย่างนั้นหรือ
“จะเกิดอันตรายน่ะสิ” อูหลิงอวี่พูด
“เช่นนั้นปลอกนิ้วที่พวกท่านพูดถึงคือสิ่งใดหรือ” เธอถาม
“สิ่งนี้”
มารเฒ่าหยิบปลอกนิ้วอันหนึ่งออกมาส่งให้ซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเอ่ยว่า “สิ่งนี้… เจ้าลองสวมดูสิว่าสวมได้หรือไม่”
ซือหม่าโยวเย่ว์รับแหวนไปดู บนหินโมราสีโลหิตมีหัวกะโหลกสลักอยู่ และระหว่างเบ้าตาทั้งสองของหัวกะโหลกนี้ก็มีสิ่งที่ดูเหมือนหยดเลือดอยู่สองหยดด้วย
“เหตุใดสิ่งนี้จึงดูชั่วร้ายถึงเพียงนี้เล่า คงจะมิได้เป็นของเผ่ามารหรอกกระมัง” เธอมองดูมันแล้วเงยหน้าขึ้นถาม
“เจ้าลองพลิกด้านดูสิ” อูหลิงอวี่พูด
ซือหม่าโยวเย่ว์ทำตามด้วยความสงสัย หลังจากนั้นจึงเบิกตาโตแล้วเอ่ยว่า “คราวนี้เปลี่ยนกลายเป็นนางฟ้าแล้ว! น่าประหลาดยิ่งนัก ทำได้อย่างไรกันนี่”
“เรื่องนี้เจ้าอย่าได้ประหลาดใจไปเลย” มารเฒ่าพูด “แหวนวงนี้มันเลือกนาย คนทั่วไปมิอาจสวมใส่ได้ เจ้าลองดูสิ”
“อ้อ” ซือหม่าโยวเย่ว์สวมปลอกนิ้ว
