่งแล้วหยิบแผ่นไม้ออกมาพลางเอ่ยว่า “ด้านหน้าของแผ่นไม้นั้นสว่างเจิดจ้า แต่ด้านหลังของแผ่นไม้เล่า เต็มไปด้วยเงามืดเลยละ”
หัวกะโหลกและหญิงสาวต่างก็ไม่เอ่ยวาจา พวกเขาแสดงท่าทีครุ่นคิด
ซือหม่าโยวเย่ว์เก็บเปลวเพลิงลงไปแล้วเอ่ยว่า “พูดถึงสิ่งที่พบเห็นได้บ่อยที่สุด กลางวันและกลางคืน พวกท่านบอกได้หรือไม่ว่าบนโลกจะมีเพียงแค่กลางวันอันสว่างไสวหรือแค่กลางคืนอันมืดมนดีเล่า”
เดิมทีเธอคิดว่าสองคนนั้นจะโต้แย้งเธอ แต่คิดไม่ถึงว่าหญิงสาวผู้นั้นกลับยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ดีมาก ความคิดของเจ้าถูกต้องเหมาะสมยิ่งนัก เรื่องใดในโลกหล้าล้วนมิอาจสรุปอย่างเฉพาะเจาะจงได้ ไม่ว่าจะถูกหรือผิด ความสว่างหรือความมืด ล้วนไม่มีสิ่งใดเด็ดขาด เจ้าผ่านการทดสอบแล้ว ไปเถิด”
ซือหม่าโยวเย่ว์ยังไม่ทันได้สติกลับคืนมา รู้สึกเพียงแค่ความวิงเวียนเท่านั้น เมื่อลืมตาขึ้นมาก็เห็นมารเฒ่าและอูหลิงอวี่กำลังมองตนอยู่อย่างตกตะลึง
