อย่างอ่อนโยน
ซือหม่าโยวเย่ว์สูดหายใจแล้วเอ่ยว่า “บนโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่ถูกโดยสิ้นเชิง และไม่มีสิ่งใดที่ผิดโดยสิ้นเชิงเช่นกัน หากมองเรื่องเดียวกันจากมุมที่แตกต่างย่อมถูกผิดแตกต่างกันไป หากพูดอย่างง่ายๆ มีคนสังหารญาติสนิทของท่าน ท่านไปแก้แค้นด้วยการสังหารคนผู้นั้น สำหรับท่านแล้วนี่ย่อมเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แต่สำหรับคนข้างหลังของคนผู้นั้น ท่านย่อมกระทำผิดอยู่แล้ว”
“ความสว่างและความมืด สิ่งใดควรดำรงอยู่” ทั้งสองคนถามขึ้นพร้อมกัน ด้วยท่าทีเหมือนว่าเจ้าต้องเลือกมาสักอย่างหนึ่ง
“ความสว่างและความมืดนั้นแท้ที่จริงแล้วต้องพึ่งพาและสอดประสานกัน ไม่มีใครอาจแยกจากใครได้เลย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ที่ใดมีความสว่างก็มีความมืดได้ ที่ใดมีความสิ้นหวังก็มีความหวังได้เช่นกัน”
“พูดจาเหลวไหล ความสว่างและความมืดจะดำรงอยู่พร้อมกันได้อย่างไรเล่า!” คราวนี้แม้กระทั่งหญิงสาวก็โมโหขึ้นมาเสียแล้ว
ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่รีบร้อน เธอชี้ไปยังพื้นหิมะไกลสุดลูกหูลูกตาแล้วถามว่า “ที่นี่ขาวโพลนไปหมด ดูแล้วสะอาดตาอย่างยิ่งเลยใช่หรือไม่ แต่ข้างล่างเล่า”
เธอคุกเข่าลงไปแล้วขุดหิมะออกมา ด้านล่างล้วนเต็มไปด้วยโคลนตม
“ยังมีอีก” เธอจุดเปลวเพลิงขึ้นกองหนึ
