่ได้ ดังนั้นเธอจึงออกแรงกัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้ ใช้ความเจ็บปวดกระตุ้นสติตัวเอง
“เหตุใดจึงสว่าง เหตุใดจึงมืด” เสียงแหลมสูงของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความเลือนราง คล้ายกับการดีดสายเครื่องดนตรี
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกว่าหัวสมองอันวิงเวียนของตนถูกกระตุ้นให้แจ่มใสขึ้นมาไม่น้อย
“เหตุใดจึงถูก เหตุใดจึงผิด” น้ำเสียงรื่นหูลอยแหวกอากาศมา แฝงความทอดถอนใจเอาไว้ด้วย
ซือหม่าโยวเย่ว์แจ่มใสขึ้นมา ทัศนียภาพรอบตัวแปรเปลี่ยน เธอมาถึงพื้นที่ที่เต็มไปด้วยหิมะ เห็นหัวกะโหลกอันหนึ่งและหญิงสาวผู้งดงามเผชิญหน้ากันอยู่ในพื้นหิมะ
“ข้ารู้สึกว่าเรื่องที่ถูกต้องย่อมถูกต้อง” หัวกะโหลกพูด คล้ายกับกำลังตอบคำถามเมื่อครู่ของหญิงสาว
“บนโลกควรเหลือเพียงแค่แสงสว่างเท่านั้น ขจัดความมืดมิด” หญิงสาวพูดต่อ
ทันใดนั้นทั้งสองคนต่างหันมามองซือหม่าโยวเย่ว์แล้วถามว่า “เจ้าว่าสิ่งใดถูก สิ่งใดผิด สิ่งใดคือความสว่าง สิ่งใดคือความมืดหรือ”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองคนทั้งคู่ ดูเหมือนว่าจะเป็นสองคนที่อยู่บนปลอกนิ้วนั่นเอง ตอนที่ทั้งสองมองเธอ ทำให้เธอรู้สึกว่าวิญญาณของตนสั่นสะท้าน
“ตอบมาเร็วเข้า!” หัวกะโหลกตะคอกเสียงดัง
”สหายตัวน้อย เจ้าค่อยๆ คิดนะ“ หญิงสาวยิ้ม
