เชื่อเขาสิ”
“อื้มๆ ข้ารู้แล้ว” สายรุ้งพูดอย่างผิดหวัง
ผ่านไปหลายชั่วโมง อูหลิงอวี่มาแล้วเห็นว่ามารเฒ่ากำลังกินอาหารอยู่ จึงเอ่ยว่า “ช่วงนี้ท่านอ้วนขึ้นแล้วนะ!”
“จะเป็นไปได้อย่างไรกันเล่า! ก่อนหน้านี้ข้ากินเผ่าพันธุ์ทิพย์ไปตั้งมากมายถึงเพียงนั้นก็ยังไม่เห็นอ้วนเลย” มารเฒ่าขว้างกระดูกในมือใส่เขา อูหลิงอวี่กะพริบร่างหลบหลีกได้อย่างเชี่ยวชาญ
“หยิบมาสิ” อูหลิงอวี่เดินเข้าไปพลางเอ่ยขึ้น
มารเฒ่าหยิบขวดหยกมาแล้วโยนให้อูหลิงอวี่พลางพูดว่า “มีอยู่สามเม็ด น่าจะประคับประคองเอาไว้ได้สามปี”
อูหลิงอวี่เก็บขวดหยกลงไปโดยไม่แม้แต่จะมองแล้วเอ่ยว่า “เมื่อกลางวันเห็นกัลป์โอสถก็เดาได้ว่าท่านต้องหลอมเสร็จแล้ว สามปีหรือ…”
ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่เห็นวี่แววความเศร้าของคนกำลังจะตายบนใบหน้าอูหลิงอวี่เลยแม้แต่น้อย เธอก้มหน้าลง จากนั้นจึงเงยขึ้นแล้วถามว่า “ศิษย์พี่ เป็นอะไรไปหรือ”
อูหลิงอวี่มาถึงข้างกายเธอตั้งแต่ตอนที่เธอก้มหน้า เมื่อได้ยินคำถามของเธอจึงยื่นมือมาลูบศีรษะเธอพลางเอ่ยว่า “ศิษย์น้อง ถ้าหากข้าไม่อยู่แล้ว เจ้าต้องดูแลตาเฒ่าให้ดีล่ะ”
ซือหม่าโยวเย่ว์ปัดมือเขาทิ้งแล้วพูดว่า “อย่ามาลูบหัวข้านะ!”
