“ได้ ท่านอาจารย์วางใจได้เลย พวกเราจะเฝ้าข้างนอกให้เอง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดจบแล้วดึงตัวเป่ยกงถังออกไป
มารเฒ่าหยิบยาวิเศษฟื้นสติออกมา แววตาเยียบเย็นราวกับได้เห็นตอนที่ตนได้รับบาดเจ็บอีกครั้ง
“สือไท่เฟิง รอให้ข้าหายดีก่อน ข้าจะไปทักทายเจ้าด้วยตัวเองเลย!”
พอพูดจบเขาก็กินยาวิเศษลงไป หลังจากนั้นจึงเริ่มใช้พลังวิญญาณกระตุ้นยาวิเศษ
ซือหม่าโยวเย่ว์และเป่ยกงถังคอยอารักขาอยู่ด้านนอกถ้ำ พวกเธอหยิบโต๊ะ เก้าอี้ และชุดน้ำชาออกมาอย่างสบายๆ แล้วเริ่มต้นจิบน้ำชากัน
“โยวเย่ว์ ขอบใจเจ้ามากนะ” เป่ยกงถังพูดอย่างซาบซึ้ง
“หืม?”
“ถ้าหากมิใช่เพราะเจ้า ข้าก็คงไม่มีทางได้เป็นคนของหุบเขามารเทพหรอก” เป่ยกงถังพูด “สำหรับบรรดาผู้เชี่ยวชาญแล้วการได้เข้าสู่หุบเขามารเทพนั้นนับว่าเป็นเกียรติสูงสุดเลยทีเดียว นอกจากนี้ยังมีสถานะอันสูงส่งอีกด้วย หากเป็นนักหลอมยาในระดับขั้นเดียวกัน คนของหุบเขามารเทพก็จะได้รับความเกรงอกเกรงใจมากกว่า”
“นั่นเป็นเพราะตัวเจ้าเองมีพรสวรรค์ล้ำเลิศต่างหาก ทั้งยังมีความเพียรพยายามอีกด้วย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “มิฉะนั้นต่อให้ข้าพูดกับท่านอาจารย์ เขาก็ไม่มีทางให้เจ้าเข้าไปอยู่ดี”
“การได้รู้จักเจ้าเป็นเรื่องโชคดีที
