่สุดในชีวิตข้าเลย” เป่ยกงถังพูดยิ้มๆ
“ข้าเองก็รู้สึกว่าโชคดียิ่งนักที่ได้รู้จักพวกเจ้า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ตอนนี้ข้าอยากเห็นสีหน้าของคนตระกูลเป่ยกงตอนได้เห็นหน้าเจ้าจริงๆ เลย”
“จะมีสีหน้าเช่นไรได้เล่า ท่านพ่อข้าราวกับเห็นข้าเป็นศัตรู พอเห็นข้าแล้วจะตัองชิงชังจนอยากจะงับหัวข้าแน่” เป่ยกงถังเอ่ยเหน็บแนมตัวเอง
“หากท่านพ่อกับท่านน้าหญิงของเจ้ากล้าทำเช่นนั้นกับเจ้า ตระกูลย่อมล่วงรู้อย่างแน่นอน แต่พวกเขากลับมิได้ปกป้องเจ้า อีกหน่อยจะต้องทำให้ตาสุนัขของพวกเขาสว่างให้ได้!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ก็มิใช่ทั้งหมดหรอกนะ” เป่ยกงถังพูด “ท่านอาเล็กของข้าปฏิบัติต่อข้าเป็นอย่างดีทีเดียว น่าเสียดายที่พรสวรรค์ในการหลอมยาของเขามิสู้ดีนัก สถานะในตระกูลจึงไม่สูงสักเท่าใด ตอนที่ข้าหนีออกมานั้นก็อาศัยเขาคอยช่วยเหลือ เขาได้รับบาดเจ็บไม่น้อยเพื่อช่วยให้ข้าหนีไปได้ เฮ้อ… ไม่รู้ว่าสถานการณ์ของเขาในตอนนี้เป็นเช่นไรบ้าง”
“เจ้าอย่ากังวลใจไปเลยน่า เรื่องราวผ่านไปตั้งนานขนาดนี้แล้วก็ได้แต่รอตอนที่เจ้าขึ้นไปถึงข้างบน แล้วค่อยดูสถานการณ์กันอีกทีแล้วละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดปลอบ
“อื้ม” เป่ยกงถังยิ้มแล้วก้มหน้าดื่มชา
ซือ
