มื่อไหร่ดีเล่า”
“อย่ารีบร้อนไปเลย พวกเจ้าทำอาหารให้ข้ากินก่อนเถิด กินอิ่มแล้วถึงจะมีแรงหลอมยานะ!” มารเฒ่าพูด
เอ่อ…
บนใบหน้าของซือหม่าโยวเย่ว์และเป่ยกงถังต่างหลั่งเหงื่อเยียบเย็น
ต้องรักการกินถึงเพียงนี้เลยหรือไม่!
“ในที่สุดข้าก็ได้เห็นคนที่รักการกินมากกว่าข้าเสียที” ซือหม่าโยวเย่ว์พึมพำ แต่ก็ยังไปทำอาหารให้มารเฒ่ากินอย่างเชื่อฟัง
เป่ยกงถังมาคอยเป็นลูกมือให้เธอ เดิมทีทั้งสองคนก็รวดเร็วมากอยู่แล้ว อีกทั้งคราวนี้ยังมีคนกินไม่มาก เพียงไม่นานก็ทำอาหารเสร็จเต็มโต๊ะแล้ว
“เสร็จแล้ว เจ้ามายกน้ำแกงไปที ข้าจะไปเรียกท่านอาจารย์มากินข้าว” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ได้ เจ้าไปเถิด” เป่ยกงถังพูดยิ้มๆ
ระหว่างที่พวกเธอทำกับข้าว มารเฒ่าก็ไปยังยอดเขา ตอนที่ซือหม่าโยวเย่ว์ขึ้นไปนั้นเขากำลังมองไปยังทิศทางของเขาภาพมังกรอยู่
“ท่านอาจารย์ อาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว” เธอเดินเข้าไปบอก
“ดินแดนอำมหิตใกล้จะปรากฏแล้ว” มารเฒ่าดูเหมือนกำลังพึมพำกับตนเอง แล้วก็ดูเหมือนกำลังพูดกับเธอด้วย
“ท่านอาจารย์ ท่านว่าอะไรนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์ตกใจ
มารเฒ่าหันกลับมามองซือหม่าโยวเย่ว์แล้วมองดูสร้อยข้อมือม่านถัวบนข้อมือเธอ หลังจากนั้นจึงหันก
