เมื่อได้ฟังอูหลิงอวี่กระซิบเสียงต่ำที่ข้างหูตน อีกทั้งยังขบกัดใบหูตนอีกด้วย ซือหม่าโยวเย่ว์ก็โมโหจนกระทืบเท้า แต่ตนสู้แรงเขามิได้ เพลิงโทสะในใจจึงยิ่งลุกโชน
“อ๊ากกก…”
อูหลิงอวี่มองซือหม่าโยวเย่ว์ที่ก้มลงกัดตนด้วยแววตาเจือรอยยิ้ม
“ศิษย์น้องเล็ก ชายชาตรีใช้ฝีปากไม่ลงมือ แล้วเจ้ากัดข้าได้อย่างไรกัน!”
เขาเอนตัวเล็กน้อย เผยให้ทุกคนเห็นฉากที่ซือหม่าโยวเย่ว์กัดตนพอดี
“ข้ามิได้ตาฝาดใช่หรือไม่” ซือหม่าโยวหยางขยี้ตาตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“โยวเย่ว์กัดคนเป็นด้วย…” ซือหม่าโยวฉิงก็ตกตะลึงเช่นเดียวกัน
คนตระกูลซือหม่าต่างก็ไม่อยากเชื่อฉากที่ตัวเองได้เห็น ซือหม่าโยวเย่ว์นั้นเป็นตัวประหลาดในสายตาของพวกเขา แต่กลับเอาชนะอูหลิงอวี่มิได้ อีกทั้งยังถูกกดดันจนต้องขยับปากกัดคนเลยทีเดียว
พร้อมกันนั้นทุกคนต่างใคร่รู้อย่างยิ่งว่าที่แท้แล้วเป็นความโกรธแค้นอันใดกันแน่ถึงได้ทำให้เธอพบหน้าแล้วต้องลงมือทันที และถึงกับต้องคลุ้มคลั่งเพียงนี้
มารเฒ่าเองก็มองมาทางนี้อย่างประหลาดใจ แต่สิ่งที่เขาตกใจก็คืออูหลิงอวี่เต็มใจให้ซือหม่าโยวเย่ว์เข้าใกล้เขาจนถึงขนาดที่กัดเขาเข้าคำหนึ่งแล้วยั
