งไม่โกรธ
“เจ้าเด็กนี่ เขายังไม่เคยอดทนกับอาจารย์เช่นข้าขนาดนี้มาก่อนเลย!” น้ำเสียงอิจฉาแสดงอารมณ์ของเขาออกมาอย่างชัดเจน
ซือหม่าโยวหลินมองพวกเขาทั้งสองพลางขมวดคิ้ว
ซือหม่าโยวหยางหยิบพัดจีบของตนออกมาพลางยกขึ้นพัดอย่างคล้ายเจตนาคล้ายไม่เจตนา แล้วเอ่ยว่า “โยวเย่ว์เป็นเช่นนี้ ช่างหาได้ยากยิ่ง!”
เมื่อมารเฒ่าแน่ใจว่าทั้งสองคงจะไม่มีเรื่องอะไรกันแล้ว จึงเบนสายตาไปยังอาหารบนโต๊ะแทน
“โอ้ เจ้าเด็กน้อยพูดไว้ไม่ผิดเลย ของกินที่เขาทำในวันนี้อร่อยกว่าที่เขาทำเมื่อวานเสียอีก”
“ท่านปู่มาร ฝีมือของโยวเย่ว์นั้นไม่เบาเลย ท่านรับศิษย์เช่นนี้มา ไม่ต้องพูดถึงพรสวรรค์ของนางเลย ในภายหน้าท่านต้องมีลาภปากเหนือกว่าผู้ใดแน่!” ซือหม่าโยวหรานนั่งลงตรงข้ามมารเฒ่าพลางเอ่ยขึ้น
“ใช่แล้วๆ” มารเฒ่าเบิกบานใจยิ่งนักที่ตนหาศิษย์ผู้ล้ำเลิศเช่นนี้มาได้ อาหารเหล่านี้ล้วนทำด้วยใจทั้งสิ้น
เป่ยกงถังผัดกับข้าวจนเสร็จแล้ววางลงบนโต๊ะ มารเฒ่ากินไปคำหนึ่งแล้วจึงพูดว่า “รสชาติแย่กว่าที่โยวเย่ว์ทำเล็กน้อย แต่เมื่อเทียบกันแล้วอร่อยกว่าที่ผู้อื่นทำมากมายนัก”
“ขอบคุณท่านปู่มารที่ชม” เป่ยกงถังยิ้มพลางไปทำกับข้าวที่เหลือต่อ
ตอนที่
