ซือหม่าโยวเย่ว์และอูหลิงอวี่กลับมา มารเฒ่าก็กินไปพอสมควรแล้ว
“ท่านอาจารย์ ท่านมิได้บอกว่าศิษย์คนโตของท่านคือเขา” เธอนั่งลงข้างกายมารเฒ่าแล้วเริ่มบ่น
มารเฒ่าหยิบไม้จิ้มฟันออกมาคาบไว้ในปากก่อนจะถามว่า “แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหนหรือ”
“เกี่ยวทุกตรงนั่นแหละ!” ซือหม่าโยวเย่ว์หดหู่อย่างที่สุด “ข้ามีความแค้นกับเขา คราวนี้มาเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน ข้าจึงต้องอัดอั้นตันใจยิ่งนัก!”
“เช่นนั้นเจ้าก็ระบายใส่เขาเสียสิ!” มารเฒ่าไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
“แต่ข้าเอาชนะเขาไม่ได้นี่” ซือหม่าโยวเย่ว์เศร้าสร้อย
“เจ้าวางยาพิษเขาก็ได้นี่” มารเฒ่าพูด
“เขาบอกว่ายาพิษทั่วไปฆ่าเขาไม่ได้ ก็เพราะท่านฝึกเขาเป็นประจำนั่นแหละ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ก็จริงอยู่ เจ้าเด็กผู้นี้ถูกข้าเคี่ยวกรำจนแทบจะเรียกได้ว่าร้อยพิษมิอาจกล้ำกรายแล้วละ” มารเฒ่าพยักหน้า “เช่นนั้นเจ้าสร้างพิษที่ไม่ธรรมดาขึ้นมาก็ได้นี่”
“ข้ายังไม่มีความสามารถเช่นนั้นหรอก”
“ไม่เป็นไร มาศึกษากับอาจารย์ก็ได้” มารเฒ่าพูดอย่างมั่นใจในตัวเอง “รับรองว่าในภายหน้าเจ้าต้องวางยาเขาได้แน่”
“แต่นั่นมันคืออนาคตนี่นา” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ตอนนี้ข้าอึดอัดใจจะแย่แล้ว”
“เช่นนั้นเจ้าก็กัด
