เขาอีกสักคำหนึ่งสิ” มารเฒ่าพูด “เจ้าเด็กบ้า เจ้ามานี่เลยนะ!”
อูหลิงอวี่เดินเข้าไปแล้วพูดว่า “ตาเฒ่า ทำไมหรือ”
เขาไม่ได้หูหนวก ย่อมได้ยินมารเฒ่าเสี้ยมสอนความคิดไม่ดีให้กับซือหม่าโยวเย่ว์อยู่แล้ว
“ให้ศิษย์น้องเล็กของเจ้ากัดอีกทีสิ” มารเฒ่าพูด
“ท่านอาจารย์ ท่านเพิ่งจะรู้จักศิษย์น้องเล็กได้แค่สองวัน เหตุใดจึงรู้จักลำเอียงเสียแล้วเล่า” อูหลิงอวี่ยังมิได้เข้าไป เมื่อเห็นใบหน้าเล็กที่ยังคงเดือดดาลของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วจึงเอ่ยว่า “เมื่อครู่เจ้ากัดข้าไปคำหนึ่งแล้วยังไม่คลายความโกรธอีกหรือ!”
เขาพูดพลางถกแขนเสื้อขึ้น รอยฟันสองรอยปรากฏสู่สายตาของทุกคน
ซือหม่าโยวเย่ว์โหดร้ายยิ่งนัก รอยฟันสองแถวนั้นฝังลึกลงไปในเนื้อ ทั้งยังมีเลือดไหลซิบออกมาด้วย
“โอ้ โยวเย่ว์ เจ้าช่างร้ายกาจนัก! เพิ่งจะพบหน้ากันก็ทำให้เขาเลือดตกยางออกเสียแล้ว ไม่เลวๆ!” มารเฒ่าเห็นรอยฟันบนมือของอูหลิงอวี่แล้วก็ยิ้มพลางตบบ่าซือหม่าโยวเย่ว์
“ยังมิได้กัดเนื้อให้หลุดเลย!” ซือหม่าโยวเย่ว์ยังไม่พึงพอใจกับผลงานชิ้นเอกของตนสักเท่าไรนัก
“เฮ้อ… ตอนแรกยังคิดว่าพบหน้าศิษย์น้องเล็กครั้งแรกจะต้องเตรียมของรับขวัญเอาไว้ให้เป็นพิเศษ แต่
