เจ้าเป็นเช่นนี้ ก็คงจะไม่อยากได้แล้วสินะ” อูหลิงอวี่พูดพลางทอดถอนใจ
“หากเป็นของมีค่าก็อยากได้ แต่ถ้าไม่ใช่ก็ไม่เอาหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ท่านหยิบมาให้ข้าดูก่อนแล้วข้าจะตัดสินใจอีกทีว่าอยากได้หรือไม่”
“แต่เจ้ายังโกรธข้าอยู่เลยนี่!” อูหลิงอวี่พูด
ซือหม่าโยวเย่ว์ถลึงตาใส่เขาแล้วเอ่ยว่า “ถ้าหากของที่ท่านจะให้ผ่านเกณฑ์ก็ช่างมันเถิด แต่ถ้าไม่อยู่ในระดับที่น่าพอใจ ข้าก็จะโกรธท่านต่อไป! เอามาสิ”
อูหลิงอวี่ยิ้มพลางหยิบกล่องใบหนึ่งออกมาแล้วโยนให้ซือหม่าโยวเย่ว์ ซือหม่าโยวเย่ว์รับมาก่อนจะเปิดมันออก ภายในนั้นมีเสื้อผ้าบางเบาราวปีกแมลงวางอยู่ชุดหนึ่ง
“เฮ้ๆๆ เจ้าจะมอบเสื้อจักจั่นเทพให้เขาเชียวหรือ!” ซือหม่าโยวเย่ว์ยังไม่ทันเอ่ยวาจา มารเฒ่าก็ชิงร้องขึ้นมาก่อนแล้ว
“ท่านอาจารย์ นี่คือสิ่งใดหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นมารเฒ่าตื่นเต้นถึงเพียงนั้นจึงถามขึ้น
“นี่ก็คืออาวุธเทพชิ้นหนึ่ง ตอนนั้นข้าจะให้เขาเอาไปให้หลานสาวของสหาย แต่เป็นตายอย่างไรเขาก็ไม่ยอม ไม่ไว้หน้าข้าเลยแม้แต่น้อย แต่ตอนนี้กลับยกให้เจ้าเสียอย่างนั้น ช่างทำร้ายจิตใจข้าเกินไปแล้ว” มารเฒ่าคร่ำครวญอย่างเป็นเรื่องเป็นราว
“อาวุธเทพหรือ!”
