หลิงอวี่เอามือออก
“ถ้าหากมิใช่เพราะเป็นตายอย่างไรเจ้าก็ไม่ยอมกลับ แล้วข้าจะต้องมาหาคนอื่นหรือ!” มารเฒ่ามองเขาอย่างเศร้าสร้อย
“เป็นเพราะอาจารย์ลุงให้ท่านเลือกผู้สืบทอดต่างหากเล่า แล้วจะมาโทษข้าได้อย่างไร ท่านสายตาสูงส่งเกินไปจนคนพวกนั้นไม่อยู่ในสายตาท่านเอง จึงได้ล่าช้ามาจนถึงบัดนี้ ใช่แล้ว ศิษย์น้องผู้นั้นของข้าอายุเท่าไหร่หรือ”
“ได้ยินว่าอายุใกล้จะยี่สิบสองปีแล้ว ดูเหมือนว่าอีกราวสองเดือนกระมัง” มารเฒ่าได้ยินคนเหล่านั้นวิพากษ์วิจารณ์กันตอนอยู่ที่เขาภาพมังกร
“เพิ่งจะอายุยี่สิบสองปี เยาว์วัยถึงเพียงนั้นเชียว ระดับขั้นสูงเพียงใด หลอมยาวิเศษขั้นสามได้แล้วหรือยัง”
“เจ้าพูดอะไรของเจ้าน่ะ สายตาข้าจะย่ำแย่ถึงเพียงนั้นเลยหรือ คนที่ข้าเลือกไม่มีทางย่ำแย่อยู่แล้วสิ!” มารเฒ่าพูดอย่างภาคภูมิใจในตัวเอง
“ต่อให้พรสวรรค์ไม่เลว ก็อย่าลืมเรื่องบุคลิกนิสัยล่ะ ถ้าหากไม่ผ่านการทดสอบของหุบเขามารเทพ ต่อให้เป็นลูกศิษย์ของท่านก็ไม่มีทางได้เป็นผู้สืบทอดอยู่ดี!” อูหลิงอวี่เอ่ยเตือน
“นิสัยก็ดีด้วย วันนี้พอเจ้าได้พบเขาก็จะรู้เองนั่นแหละ” มารเฒ่าพูด
“ไม่ไป ข้าไม่มีเวลาหรอก” อูหลิงอวี่ปฏิเสธตรงๆ
“เจ้าจะไม่มีเวลาได้อย่างไร
