กัน” มารเฒ่าไม่เชื่อ
“ข้าจะไปเทือกเขาสั่วเฟยย่า” อูหลิงอวี่พูด
เขาตัดสินใจแล้วว่าวันนี้จะออกเดินทางไปยังอาณาจักรตงเฉินเพื่อตามหาเด็กสาวผู้นั้น
“ไม่ได้ เจ้าต้องไปกับข้า!” ชายชราร่างเล็กพูด “นอกจากนี้ยังต้องเตรียมของรับขวัญด้วย”
“ไม่ไปหรอก!” อูหลิงอวี่ปฏิเสธ
“ถ้าหากเจ้าไม่ไป ข้าจะ… ข้าจะ…”
“ท่านจะทำไม”
“ข้าจะตายให้เจ้าดู!”
“ถ้าอย่างนั้นท่านไปเถิด ข้าไม่ห้ามท่านหรอก!”
“เจ้าเด็กบ้าไร้เมตตา! เจ้าอยากยั่วให้ข้าโมโหจนตายใช่หรือไม่”
“ถ้าหากโมโหจนตาย ท่านก็ไม่ต้องตายเองแล้วสินะ”
“……”
ในที่สุดอูหลิงอวี่ก็เถียงชนะมารเฒ่าไม่ได้ จึงต้องตามเขาไปพบศิษย์น้องเล็กที่ว่า แต่ตอนที่ได้เห็นศิษย์น้องเล็กของตนนั้น เขาก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ตนมาที่นี่ มิฉะนั้นก็ไม่รู้เลยว่าต้องผ่านไปอีกนานเท่าใดจึงจะได้พบคนที่ตนเฝ้าคิดถึงคะนึงหา
ซือหม่าโยวเย่ว์กำลังปรุงอาหารอันโอชะอยู่ เพราะมารเฒ่าบอกเอาไว้ว่าจะกลับมากินข้าวในตอนค่ำ
“ศิษย์รัก ทำกับข้าวเสร็จหรือยังเล่า” ชายชราร่างเล็กและอูหลิงอวี่ร่อนลงข้างทะเลสาบเล็กพลางเอ่ยถาม
คนตระกูลซือหม่าต่างก็รู้กันว่าซือหม่าโยวเย่ว์กราบเขาเป็นอาจารย์ เมื่อได้ยินว่าเป็น
