บุคคลผู้ล้ำเลิศอย่างยิ่งที่โลกเบื้องบน พอพบเขาจึงเรียกด้วยความเคารพนับถือว่าท่านปู่มาร
“ท่านอาจารย์ ท่านมาเร็วขนาดนี้ ข้ายังทำกับข้าวไม่เสร็จหรอก ท่านต้องรอสักครู่หนึ่งนะ!” ซือหม่าโยวเย่ว์ที่กำลังง่วนอยู่กับการผัดกับข้าวหันหน้ากลับมา เมื่อเห็นบุคคลด้านหลังมารเฒ่าก็สะดุ้งคราหนึ่ง
“เป็นท่าน!” ความตกใจแปรเปลี่ยนเป็นโกรธเคือง เธอขว้างอุปกรณ์ในมือใส่เขา
อูหลิงอวี่เอื้อมมือไปรับตะหลิวผัดกับข้าวเอาไว้แล้วเอ่ยว่า “ศิษย์น้องเล็ก เจ้าทำกับศิษย์พี่เช่นนี้น่ะหรือ”
เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์แสดงอาการเช่นนี้ สองตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเคืองนั้นยังคงมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง นอกจากนี้เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่เธอแสดงออกยามได้เห็นตนแล้วก็ชัดเจนว่าผ่านมาหลายปีถึงเพียงนี้แต่เธอก็ยังไม่ลืมเลือนตนเลย!
คนตระกูลซือหม่าต่างพากันเบิ่งตาโต เหตุใดโยวเย่ว์จึงได้โมโหเช่นนี้เล่า ทั้งยังขว้างปาข้าวของอีกด้วย จุ๊ๆ ต้องมีเงื่อนงำแน่!
มารเฒ่าเองก็คิดไม่ถึงว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น จึงเอ่ยว่า “เจ้าเด็กบ้า เจ้ารู้จักโยวเย่ว์ด้วยหรือ”
“ไม่เพียงแต่รู้จักเท่านั้นนะ แต่ยังเคยใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมาระยะหนึ่งด้วยละ” อูหลิงอวี่พูด
“เป่ยกง
