ย
ความรู้สึกเช่นนี้ เขาเคยเห็นเพียงแค่ตอนที่ศิษย์ของตนปลอมตัวเท่านั้น
“เดาเอาน่ะสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เดาอย่างไรเล่า” ชายชราร่างเล็กถาม
“ท่านผู้เฒ่า ข้าต้องกลับแล้วจริงๆ มิฉะนั้นคนในครอบครัวข้าต้องร้อนใจตายแน่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เจ้าบอกแล้วถึงจะไปได้”ชายชราร่างเล็กเผยด้านวางอำนาจออกมาเสียแล้ว
“ท่านบอกข้ามาก่อนสิว่าท่านใช้บุปผาร้อยใบหลอมยาวิเศษอะไร แล้วข้าจะบอกท่าน ดีหรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดยิ้มๆ
“ยาวิเศษตรีปราณ” ชายชราร่างเล็กบอกชื่อยาวิเศษที่ตนจะหลอมออกมาโดยไม่หยุดคิด “ตอนนี้ถึงตาเจ้าบอกข้าบ้างแล้ว”
“ยาวิเศษตรีปราณจริงด้วย!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอยู่ในใจ “แต่ใช้บุปผาร้อยใบหลอมยาวิเศษได้แค่ไม่กี่อย่างเท่านั้น”
“ข้าบอกไปแล้ว แต่เจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยนะว่าเจ้าเดาได้อย่างไร” ชายชราร่างเล็กพูด
“อันที่จริงแล้วง่ายจะตายไป!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “สัตว์อสูรวิเศษทั่วทั้งเทือกเขาหมื่นอสูรล้วนเกิดการจลาจล นอกจากนี้ยังก่อตัวกลายเป็นการปฏิวัติสัตว์อสูร ไปโจมตีเมืองวิเศษอีกด้วย ถ้าหากนี่มิใช่ความไม่สงบแล้วจะเป็นอะไรได้เล่า”
“…” เมื่อได้รับคำตอบนี้ ชายชราร่างเล็กก็หดหู่อยู่บ้าง ตนเข้าใจความหมาย
