เย่ว์ถาม
เจ้าไก่ฟ้าพยักหน้า หลังจากมาถึงที่นี่แล้วเขาก็สัมผัสกลิ่นอายขุมหนึ่งได้ กลิ่นอายเช่นนี้ทำให้แม้แต่เขาเองก็ยังจิตใจปั่นป่วนอยู่บ้าง หากมิใช่เพราะพลังยุทธ์ค่อนข้างสูง ตอนนี้เขาก็อาจจะคลุ้มคลั่งขึ้นมาแล้วก็เป็นได้
ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบคาง หลังจากมาถึงเขาภาพมังกรแล้ว เจ้าคำรามน้อยก็บอกเธอว่ารู้สึกถึงกลิ่นอายอันไม่สงบอย่างหนึ่ง แต่พอเธอถามย่ากวงและเชียนอิน พวกนั้นกลับไม่รู้สึกเลย
แต่ตลอดมาเธอก็ไม่เคยสงสัยคำพูดของเจ้าคำรามน้อยเลย เพราะมันเป็นสัตว์มงคล ย่อมต้องมีสัมผัสไวต่อกลิ่นอายต่างๆ เป็นอย่างมาก
ตอนนี้เมื่อได้ยินเจ้าไก่ฟ้าพูดเช่นนี้ เธอก็ยิ่งแน่ใจในความคิดของตนเองว่าการจลาจลที่เกิดขึ้นทุกๆ สองสามปีของเทือกเขาหมื่นอสูรนี้จะต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างอยู่แน่นอน
“คงจะมิใช่ว่าที่นี่สะกดอสูรร้ายอะไรเอาไว้อีกหรอกนะ!” เมื่อนึกถึงฉากที่เห็นบนเกาะลืมกังวลกว่าหนึ่งปีก่อน เธอก็ตัวสั่นสะท้านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“เป็นอะไรไปน่ะ” ซือหม่าโยวเล่อเห็นเธอดูผิดปกติไปจึงเอ่ยถามขึ้น
“ไม่มีอะไรหรอก ไปเรียกพวกพี่ใหญ่มาดีกว่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพร้อมรอยยิ้ม
ถึงแม้ว่าสิ่งที่ตนคาดเดาเอาไว้จะเป็นจริง เรื่องนี้ก็ไม่มี
