กติพวกเจ้ากินของเหล่านี้กันด้วยหรือ” เหยียนลู่พูดอย่างตกใจ
“กินสิ ทำไมจะไม่กินเล่า!” ซือหม่าโยวหลานเข้ามาร่วมวงด้วยแล้วเอ่ยขึ้น “เหมือนกับที่เจ้าอ้วนพูดนั่นแหละ ยามปกติน่าเบื่อออกจะตายไป ถ้าหากไม่ทำของกินอร่อยๆ มาให้รางวัลตัวเองอีก ชีวิตก็คงน่าเศร้าเกินไปแล้ว ปกติเจ้าไม่กินของพวกนี้หรือ”
เหยียนลู่ส่ายหน้า “ปกติถ้าพวกเราจะกิน ก็กินเพียงแค่ผลไม้ทิพย์อะไรนิดหน่อยเท่านั้น กินของพวกนี้น้อยมากเลย”
“เช่นนั้นพวกเจ้าก็พลาดความสุขอันยิ่งใหญ่ในชีวิตมนุษย์ไปแล้วล่ะ” ซือหม่าโยวหลานพูด “ก่อนหน้านี้พวกเราก็มิได้ชอบกินกันเช่นนี้หรอก แต่ถูกเจ้าพวกนั้นแพร่เชื้อใส่น่ะสิ”
นางพูดพลางพยักพเยิดไปทางพวกซือหม่าโยวเย่ว์และเจ้าอ้วนชวี
“เขาเป็นคนประหลาดจริงๆ” เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ตกปลาพร้อมกับหัวร่อต่อกระซิกกับทุกคน แล้วนึกถึงว่าเธอยังเยาว์วัยเช่นนี้ก็ติดตั้งค่ายกลที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้แล้ว จึงเอ่ยชมขึ้น
“อืม ไม่เพียงแต่เป็นคนประหลาดเท่านั้นนะ แต่ยังชวนให้คนโกรธอีกด้วย!” ซือหม่าโยวฉิงพูด
“ชวนให้คนโกรธหรือ” เหยียนลู่มองนางอย่างไม่เข้าใจ
ซือหม่าโยวหลานหัวเราะแล้วเอ่ยว่า “ถูกต้อง เจ้าคนผู้นี้เกิดมาเพื่อโจมตี
