ผู้อื่น เรื่องไหนก็มิอาจเปรียบกับเขาได้ทั้งนั้น พอเห็นเขาแล้วก็พาลโกรธตัวเองแทบตาย”
“เขาร้ายกาจมากเลยหรือ” เหยียนลู่ถาม
“สำหรับเขาแล้ว เจ้ามิอาจใช้สายตาของคนปกติมองได้หรอกนะ” ซือหม่าโยวฉิงพูด “มองเป็นสัตว์ประหลาดจะดีกว่า!”
“เออ…” เหยียนลู่มองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างสนใจใคร่รู้ ถูกคนในครอบครัวตัวเองเรียกว่าเป็นสัตว์ประหลาด ที่แท้แล้วเธอจะเหนือมนุษย์สักเพียงไหนกัน!
“ไอ้หยา ปลาติดเบ็ดแล้วๆ!” ขณะนี้เองเจ้าอ้วนชวีก็ตะโกนเสียงดังขึ้นมา ทุกคนจึงไปช่วยเขาดึงเบ็ดตกปลา
“ไอ้หยา ของข้าก็ติดเบ็ดแล้วเหมือนกัน เป็นปลาตัวใหญ่เสียด้วย” ซือหม่าโยวเล่อก็ตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน
“น้องสี่ ข้าช่วยเจ้าเอง!”
“ไอ้หยา ของข้าก็ขึ้นมาแล้ว ให้คนเอาตาข่ายมาช่วยข้าจับปลาเร็วเข้า”
“เจ้ารอก่อน พวกเขาเอาตาข่ายจับปลาไปแล้ว”
“ใช้ตาข่ายจับปลาอะไรกันเล่า แค่ดึงขึ้นมาเฉยๆ ก็พอแล้ว!”
“ไอ้หยา ปลาที่ติดเบ็ดข้ามันหนีไปเสียแล้ว!”
ซือหม่าโยวฉิงก็วิ่งเข้าไปแล้วเอ่ยว่า “พวกเจ้าจับปลาได้อย่างไรกันน่ะ เหตุใดพวกเราจึงไม่มีเลย”
เหยียนลู่เห็นพวกเขาเล่นกันอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีเด็กกว่าโตกว่า ไม่มีใครเหนือกว่าหรือด้อยกว่าใคร ในใจก็รู้ส
