ณ สถานที่แห่งหนึ่งบนยอดเขา ชายหนุ่มอาภรณ์สีม่วงคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้พลางมองดูแหวนในมืออย่างเบื่อหน่าย
กิเลนเพลิงที่นั่งอยู่บนบัลลังก์เหลือบตาขึ้นมองเขาพลางเอ่ยว่า “ท่านคงมิได้กำลังคิดถึงคนผู้นั้นอีกแล้วหรอกนะ”
“ถูกต้อง มีตรงไหนมิได้กันเล่า” อูหลิงอวี่หมุนแหวนในมือ แหวนวงนี้ดูเหมือนแหวนมนตร์ที่มอบให้ซือหม่าโยวเย่ว์ในตอนนั้นอยู่มากพอสมควร เพราะเป็นแหวนวงที่คู่กันกับแหวนที่มอบให้เธอในตอนนั้นนั่นเอง
“คิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจเลย” กิเลนเพลิงส่ายหน้า “นารีทิพย์กลับมาเพราะท่านโดยเฉพาะ ทว่าท่านเอาแต่หลบเลี่ยงไม่ยอมพบ ตั้งกี่ปีมาแล้ว จำนวนครั้งที่ท่านยอมพบนางนับได้ด้วยนิ้วมือข้างเดียว แต่ข้านับจำนวนครั้งที่ท่านนั่งมองแหวนวงนี้ไม่หวาดไม่ไหวแล้ว”
“เจ้าไม่เข้าใจอย่างนั้นหรือ” อูหลิงอวี่หัวเราะแล้วเอ่ยว่า “ความจริงแล้วข้าเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เฮ้อ เห็นอยู่ชัดๆ ว่าก็แค่เด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้น! เหตุใดจึงต้องคิดถึงนางอยู่ตลอดเวลา”
“ถ้าท่านมิได้ตาเหล่ก็ตาบอดนั่นแหละ” กิเลนเพลิงพูดอย่างรังเกียจ “เหตุใดข้าจึงต้องมาติดตามเจ้านายที่มีตาหามีแววไม่เช่นนี้ด้วย ช่างน่าขายหน้าเสียจริง!”
อูหลิงอวี่มิได้ป
