เยียวยาแล้วจริงๆ!
อูหลิงอวี่มาถึงใต้ต้นแปะก๊วยแล้วโยนศิลาค่ายกลหลายอันเข้าไป ทั่วทั้งหุบเขาก็เปลี่ยนแปลงลักษณะจนดูคล้ายกับเปลี่ยนสถานที่เลยทีเดียว
เขาเดินเข้าไป หลังจากนั้นก็โบกมือ ศิลาค่ายกลเหล่านั้นจึงลอยกลับเข้ามาในมือเขาอีกครั้ง หุบเขาก็กลับกลายเป็นรูปลักษณ์ดังเช่นก่อนหน้านี้อีกครั้ง
“ตาเฒ่า ข้ากลับมาแล้ว” เขามาถึงด้านหน้ากระท่อมหลังหนึ่ง ก่อนจะตะโกนเข้าไปข้างใน
เสียงแก่ชราแต่แข็งกร้าวเสียงหนึ่งดังลอยมาจากในบ้าน “ข้ารู้ว่าเจ้ากลับมาแล้ว เข้ามาสิ ข้ากำลังคิดค้นของสิ่งหนึ่งที่จะหล่อเลี้ยงวิญญาณของเจ้าได้อยู่พอดีเลย!”
อูหลิงอวี่ไม่พูดอะไร ทุกครั้งที่กลับมาล้วนเป็นเช่นนี้ทั้งสิ้น ผ่านมาหลายปีถึงเพียงนี้แล้ว ตาเฒ่าผู้นี้ก็ยังไม่ยอมรามืออีก
เขามิได้เข้าไป ยังคงยืนอยู่ที่หน้าประตูแล้วเอ่ยว่า “ตาเฒ่า ข้าจะไปดินแดนอี้หลิน ท่านมิได้บอกว่าจะไปด้วยกันหรอกหรือ มาสิ!”
ชายชราผอมแห้งคนหนึ่งออกมาจากในเรือนแล้วดึงมือของเขาเอาไว้ ก่อนจะลากตัวเขาเข้ามาในกระท่อมแล้วเอ่ยว่า “ให้เจ้าอาบสิ่งนี้ก่อนแล้วค่อยไป ข้าลงทุนลงแรงไปตั้งมากมาย เจ้าอย่าทำให้ข้าต้องสูญเปล่าสิ!”
“เฮ้ย…”
ใครบางคนเหวี่ยงตัวคนลงไปใน
