พวกเขามายังโรงน้ำชาแห่งหนึ่งไม่ไกลจากลานประหาร พอเข้าไปก็ได้ยินเสี่ยวเอ้อร์พูดว่า “ขอโทษพวกท่านด้วย วันนี้พวกเราไม่เปิดรับคนภายนอกแล้วขอรับ”
“ไม่เป็นไร พวกเรามิได้มาดื่มน้ำชาหรอก” ซือหม่าโยวหยางพูด
“เช่นนั้นทุกท่าน…”
“พวกเรามาหาคนน่ะ”
“มาหาคนหรือขอรับ ที่นี่ไม่มี…”
“พวกเรามาหาพวกคนข้างบนนั่น” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดจบก็เอ่ยเสียงดังขึ้นว่า “ซือหม่าเค่อ เจ้ายังมัวมุดหัวหลบอยู่ทำไมกัน”
“ปัง…”
ประตูห้องส่วนตัวที่ชั้นบนถูกเปิดออก ซือหม่าเค่อเดินออกมาจากข้างใน เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ เขาจึงตะโกนลั่นว่า “เด็กน้อยอย่างเจ้ายังกล้ามาเหยียบถึงที่นี่! วันนี้ข้าจะล้างแค้นแทนพี่ชายข้าเอง!”
ซือหม่าโยวเย่ว์ย่นจมูกแล้วเอ่ยว่า “คนอย่างเจ้าน่ะหรือ แค่ฝันกลางวันก็ยังทำเช่นนี้ไม่ได้เลย!”
“เฮอะ สัตว์อสูรเหนือเทพของเจ้าไม่ได้ปรากฏตัวมานานมากแล้วนี่ วันนี้มาดูกันว่าเจ้าจะหนีออกไปได้อย่างไร!” ซือหม่าเค่อพูด
“ในสมองของเจ้าเต็มไปด้วยขี้เลื่อยหรืออย่างไร” ซือหม่าโยวเย่ว์มองเขาอย่างดูแคลน ก่อนจะดึงเก้าอี้ข้างตัวมานั่งลงแล้วเอ่ยว่า “แค่พวกเจ้าไม่กี่คนก็คิดจะแตะต้องข้าอย่างนั้นหรือ ต่อให้เจ้าไก่ฟ้าไม่อยู่ พวกเจ้าก็มิใช่คู
