่ต่อสู้ของข้าอยู่ดี!”
“วาจาวางโตไร้ยางอายนัก!” หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินออกมาหยุดอยู่ข้างกายซือหม่าเค่อแล้วเอ่ยว่า “เขาคือคนที่สังหารพี่ชายท่านอย่างนั้นหรือ”
“เขานั่นแหละ!” ซือหม่าเค่อมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างชิงชัง “ถ้าหากไม่ใช่เพราะเขา แล้วพี่ชายข้าจะตายได้อย่างไร!”
“เฮอะ ในที่สุดก็พบตัวเสียที เช่นนั้นวันนี้ก็เอาชีวิตมาทิ้งเสียที่นี่เถิด!” หญิงผู้นั้นพูด
“ไอ้หยา ได้ยินว่าข้าสังหารซือหม่าอี้ เจ้าก็โมโหถึงเพียงนี้แล้ว เจ้าเป็นเมียลับๆ ของเขาอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์หัวเราะเย้ยหยัน
“เด็กสามหาว!” หญิงผู้นั้นตะคอก
ซือหม่าโยวเย่ว์ทำท่าเงี่ยหูแล้วเอ่ยว่า “อย่าตะโกนเสียงดังนักเลย มันส่งผลถึงภาพลักษณ์ของเจ้านะ เดิมทีก็ทั้งแก่ทั้งอัปลักษณ์อยู่แล้ว ตอนนี้ยังพูดจาเสียงดังลั่นเช่นนี้อีก ถ้าหากข้าเป็นซือหม่าอี้ก็คงไม่มีทางชอบเจ้าหรอก!”
“เจ้าหุบปากเสีย!” หญิงผู้นั้นถูกจี้ใจดำจึงเดือดดาลไม่น้อย
“น้องสาม เจ้าจะไปสนใจเขาทำไม!” คนอีกหลายคนเดินออกมาจากในห้อง ซึ่งพวกเขาต่างมีพลังยุทธ์ระดับราชันวิญญาณทั้งสิ้น
“ก็แค่รุ่นเยาว์สิบกว่าคนเท่านั้น จะมามัวพูดกับพวกเขาอยู่ทำไมกัน ฆ่าไปเสียก็สิ้นเรื่อง!” ชายชราคน
