เย่ว์เย่ว์บอกว่าหลังจากกินแล้วนั่งสมาธิหนึ่งคืน พรุ่งนี้ก็จะฟื้นฟูวรยุทธ์ได้แล้ว” เจ้าคำรามน้อยพูด
“แล้วเจ้าเล่า” ซางมู่อวี่ถาม
“ข้าก็ต้องทำหน้าที่คุ้มกัน ปกป้องพวกท่านอยู่แล้วสิ” เจ้าคำรามน้อยพูด “เย่ว์เย่ว์ของข้าบอกว่าให้ข้าคอยปกป้องพวกท่านอยู่ที่นี่”
“เช่นนั้นก็รบกวนเจ้าด้วยนะ!” นางกำนัลกระโปรงแดงพูดพร้อมรอยยิ้ม
“พระชายา ตอนนี้ทรงทราบสถานการณ์ภายนอกแล้ว พระองค์ก็ทรงวางพระทัยได้แล้วนะเพคะ ตอนนี้รีบเสวยยาถอนพิษลงไปก่อนเถิด หากหลังจากนี้เกิดเหตุการณ์อันใดขึ้นก็จะได้ปกป้องพระวรกายของพระองค์ได้” ชิงชิงพูด
“ได้เลย” ซางมู่อวี่รับคำ
เมื่อวางภาระในใจลงแล้ว จิตวิญญาณของซางมู่อวี่ก็ดีขึ้นไม่น้อย ไม่เห็นความหม่นหมองบนใบหน้าอีกต่อไป
พวกซางมู่อวี่ต่างถอนพิษจนหมดไปในคืนนี้ เจ้าคำรามน้อยปีนขึ้นไปบนโต๊ะที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลแล้วจ้องมองนางตลอดเวลา แสดงความหื่นกระหายออกมาอย่างโจ่งแจ้ง
ภายในห้องขัง ซือหม่าโยวเย่ว์ได้ล่วงรู้สถานการณ์ของซางมู่อวี่จากเจ้าคำรามน้อย จึงเล่าให้คนตระกูลซางฟัง ทำให้ทุกคนสงบจิตใจลงได้เล็กน้อย
แต่ซือหม่าโยวเย่ว์กลับกังวลใจอยู่บ้าง เธอยังคงนึกถึงคำพูดของน่าหลานหงอยู่
คนของตระกูลซือ
