หม่าออกจากตระกูลเพื่อมาหาเธอจริงๆ หรือ
“ไม่น่าจะใช่กระมัง” ซือหม่าโยวเย่ว์พึมพำ “จิ้งจอกเฒ่านั่นคงไม่เต็มใจให้พวกเขามาเสี่ยงอันตรายหรอก”
ทว่ายังไม่ทันถึงสองวัน ข่าวที่ย่ากวงส่งมาก็ทำให้เธอแทบจะกระโดดขึ้นมาจากพื้น
“เจ้านาย พวกคุณชายโยวหลินมาที่นี่” ย่ากวงพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์หัวใจเต้นรัวพลางถามอย่างอ่อนใจว่า “พวกเขามาได้อย่างไรกัน”
“พวกข้าถามแล้วคุณชายโยวหลินบอกว่ามาฝึกประสบการณ์” ย่ากวงตอบ
ซือหม่าโยวเย่ว์พอจะนึกสีหน้าของซือหม่าโยวหลินยามเอ่ยประโยคนี้ได้ จึงเอ่ยถามว่า “พวกเขามีใครมาบ้าง”
“พี่ชายทั้งสี่ของท่านมากันหมด แล้วยังมีคุณชายโยวหยาง กับคุณหนูโยวหลานและคุณหนูโยวฉิงด้วย ทั้งยังมีคนที่ข้าไม่รู้จักอีกหลายคน แต่ก็จะไปเข้าร่วมงานประลองด้วยเช่นกัน” ย่ากวงพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์กัดฟันกรอด “เจ้าจิ้งจอกเฒ่านั่นยอมให้พวกเขามาที่นี่กันได้อย่างไร ไม่กลัวลูกหลานอย่างพวกเขาถูกจัดการจนหมดหรือ!”
ย่ากวงเข้าใจความคิดของซือหม่าโยวเย่ว์ จึงเอ่ยว่า “คุณชายโยวหยางบอกว่าท่านปู่ของเขาพูดว่ามีท่านอยู่ทั้งคน พวกเขาย่อมไม่เป็นอันตรายอย่างแน่นอน ท่านต้องพาพวกเขาไปเข้าร่วมงานประลองได้แน่!”
ซือหม่าโยวเย่ว์
