กำหมัดแน่นแล้วคลาย คลายแล้วกำแน่นใหม่ ซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายครั้ง จึงจะระงับเพลิงโทสะภายในใจเอาไว้ได้แล้วเอ่ยว่า “จิ้งจอกเฒ่า เจ้ารอข้าก่อนเถิด!”
“โยวเย่ว์ เจ้าเป็นอะไรไปหรือ” ท่านยายของโอวหยางเฟยเห็นซือหม่าโยวเย่ว์พยายามระงับโทสะของตนอยู่จึงเอ่ยถามขึ้น
“ไม่มีอะไรหรอกขอรับ แค่ถูกจิ้งจอกเฒ่ากัดเอาคำหนึ่งเท่านั้นเอง” ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้ม หลังจากนั้นจึงพูดกับย่ากวงว่า “เจ้าบอกพวกเขาว่าอย่าวิ่งวุ่นไปทั่วล่ะ ในเมื่อตระกูลน่าหลานรู้แล้วว่าพวกเขามาที่นี่ ไม่แน่ว่าอาจมาหาเรื่องพวกเขาได้ตลอดเวลา”
“ได้เลยเจ้านาย ข้าจะบอกพวกเขาเอง” ย่ากวงพูด
“อืม เจ้ากำชับพวกเขาอีกครั้ง ถ้าหากใครแขนเดาะขาหักไป ข้าก็ช่วยพวกเขาไม่ได้หรอกนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดเสริม “ดังนั้นอย่าได้อยากรู้อยากเห็นไปเสียทุกอย่าง และอย่าพุ่งเข้าใส่ทุกสิ่งทุกอย่างด้วย”
“ขอรับ เจ้านาย”
ย่ากวงถ่ายทอดคำพูดของซือหม่าโยวเย่ว์ให้พวกซือหม่าโยวหยางฟัง ซือหม่าโยวหยางพยักหน้าอย่างจริงจังแล้วเอ่ยว่า “ต่อให้พวกเราไม่กลัวแขนเดาะขาหัก พวกเราก็ไม่วิ่งวุ่นไปทั่วอยู่แล้ว”
“ตอนนี้ข้าจินตนาการท่าทางที่โยวเย่ว์โมโหจนกระทืบเท้าได้เลย” ซือหม่าโยวฉิงปิดปากหัว
