เลยน่ะสิ”
“เจ้าโอวหยางตงนั่นถึงกับกล้าทำเรื่องพรรค์นี้ได้ สุดท้ายแล้วต้องมีจุดจบที่เลวร้ายอย่างแน่นอนเพคะ” สาวใช้กระโปรงแดงพูด
“พระชายา พระองค์ทรงกลับไปพักผ่อนก่อนเถิดนะเพคะ” ชิงชิงเอ่ยเตือนอีกครั้ง
ซางมู่อวี่ส่ายหน้า “ไม่รู้เลยว่าพวกท่านพ่อเป็นเช่นไรกันบ้าง วันประหารก็ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว แต่พวกเขายังติดอยู่ในคุกกันอยู่เลย ทว่าบุตรสาวอย่างข้ากลับมิอาจช่วยพวกเขาออกไปได้”
“ทรงวางพระทัยเถิด บิดาของพระองค์ออกจากคุกไปเรียบร้อยแล้ว”
เสียงหนึ่งดังแว่วมาตามลม ทำให้ทั้งสี่คนที่อยู่ในห้องตกใจจนสะดุ้ง
“ใครกันน่ะ!” พวกชิงชิงรีบเข้าไปปกป้องซางมู่อวี่เอาไว้ตรงกลาง
“หญิงงาม ท่านช่างสวยเหลือเกิน!”
ร่างกายของเจ้าคำรามน้อยค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นกลางอากาศ หลังจากนั้นก็พุ่งเข้าใส่อ้อมแขนของซางมู่อวี่
“นี่คือสิ่งใดกัน” นางกำนัลกระโปรงฟ้าอีกคนเห็นเจ้าคำรามน้อยปรากฏตัวขึ้นมาอย่างฉับพลันจึงร้องอุทานอย่างตกใจ
เจ้าคำรามน้อยนอนอยู่ในอ้อมแขนของซางมู่อวี่พลางจ้องมองนางตรงๆ
ซางมู่อวี่สงบลงอย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยว่า “เจ้าเป็นใครน่ะ เจ้าเข้ามาได้อย่างไรกัน”
เจ้าคำรามน้อยปาดผมหน้าม้าที่ไม่เคยมีอยู่จริงของมันแล้วพูดอย่างหลงตัวเองว
