้องล่างแล้วเอ่ยว่า “ต้องคิดหาวิธีรวบหัวรวบหางพวกมันเสียแล้วสิ…”
“โยวเย่ว์ ช่างมันเถิด อย่ามัวพูดเรื่องนี้กันอยู่เลย ต้องฝึกพวกมันให้เชื่องแล้วพาออกไป มิฉะนั้นพวกมันก็ไม่มีทางออกไปได้หรอก” ซือหม่าโยวหยางพูด
“หึๆ” ซือหม่าโยวเย่ว์หัวเราะโดยไม่พูดอะไรอีก
มีเพียงแค่เธอและบรรดาพี่ชาย กับซือหม่าโยวหลินเท่านั้นที่รู้ว่าเธอมิได้พูดเล่น
“จิ๊บๆๆ…”
ทุ่งหญ้าที่พวกเขาเพิ่งบินผ่านมาเมื่อครู่ ผ่านภูเขาลูกหนึ่งไป ด้านหลังมีนกฝูงหนึ่งบินออกมา เหยี่ยวนกเขา อินทรียักษ์ นกแร้ง เป็นต้น ต่างพากันบินไล่ตามพวกเขามาทั้งสิ้น
“ให้ตาย นกอะไรมากมายเช่นนี้!” ซือหม่าโยวหยางเห็นสัตว์ปีกเหล่านั้นแล้วก็กระโดดขึ้นมาอย่างตื่นเต้น น่าเสียดายที่ตอนนี้ทำได้เพียงแค่ดูเท่านั้น แต่มิอาจครอบครองได้
“ฟิ้ว…”
อินทรียักษ์นั้นพ่นไฟกองหนึ่งออกมา เจ้าวิหคน้อยบินเบี่ยงไปด้านข้าง หลบไปได้อย่างเฉียดฉิว
“นกพวกนี้ช่างดุร้ายยิ่งนัก ตอนนี้มาไล่ตามพวกเรา พวกเราก็ได้แต่หลบหลีกเท่านั้น” ซือหม่าโยวฉิงมองดูสัตว์ปีกเหล่านั้น สายตาของทุกตัวโหดเหี้ยมเป็นอย่างยิ่ง คล้ายกับจะกินพวกเขาเสียให้หมด
“แปดตัว พอดีเลย” ซือหม่าโยวเย่ว์มองพลางเอ่ยว่า “ในเมื่อได้พบแล้วก็จะมอบให้พวกเจ้าเป็นของขวัญแล้วกัน โยวหยาง เมื่อครู่เจ้ามิได้บอกว่าอยากได้สัตว์อสูรบินได้สักตัวหรอกหรือ เจ้าวิหคน้อย ร่อนลงบนพื้นดินทีสิ”
………………………………….
