าว์ของตระกูลซือหม่า คิดไม่ถึงว่าจะโชคดีเช่นนี้ ถูกส่งไปกลางฝูงสัตว์อสูรเทพเสียได้”
“ถ้าหากพาตัวสัตว์อสูรเทพเหล่านี้ออกไปได้ ตระกูลซือหม่าก็จะไม่แกร่งกล้าขึ้นหรอกหรือ” ซือหม่าโยวเล่อพูด
“นั่นคือเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว” ซือหม่าโยวหยางลุกขึ้นนั่งแล้วเอ่ยว่า “ผู้ที่เข้ามาได้จะต้องอายุไม่เกินสามสิบห้าปี ทุกครั้งเข้ามาได้มากที่สุดหนึ่งร้อยห้าสิบคน สัตว์อสูรวิเศษเหล่านั้นล้วนมีชีวิตอยู่มาหลายร้อยปีหรือกว่าพันปี ดูเหมือนว่าจะกลายเป็นสัตว์อสูรเทพกันหมดแล้ว พวกเราจะเอาชนะพวกมันได้อย่างไรเล่า อย่าว่าแต่พาพวกมันออกไปเลย พอเผชิญหน้ากับพวกมันแล้วยังเอาชีวิตรอดได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว”
“ก่อนหน้านี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีใครเคยกวนใจสัตว์อสูรเทพที่นี่มาก่อน แต่ในท้ายที่สุดแล้วก็ได้แต่มองดูสัตว์อสูรเทพเหล่านี้แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ตาปริบๆ อาจมีคนกำราบพวกมันได้ตัวสองตัวเป็นครั้งคราว แต่ก็พาออกไปไม่ได้เพราะไม่อาจทำพันธสัญญาได้ พวกมันจึงออกไปจากที่นี่ไม่ได้” ซือหม่าโยวหลินพูดเสริม
“อายุน้อยกว่าสามสิบห้าปี ต่อให้เป็นนักฝึกสัตว์อสูร ระดับขั้นก็คงไม่สูงมากนัก มิอาจฝึกสัตว์อสูรเทพเหล่านี้ให้เชื่องได้” ซือหม่าโยวฉิงเอ่ยพลางทอดถอนใจ
“ถ้าหากพาสัตว์อสูรเทพที่นี่ออกไปได้หมด อิทธิพลของตระกูลซือหม่าเราก็คงเพิ่มสูงขึ้นในพริบตา น่าเสียดายนัก…” ซือหม่าโยวหลานเอ่ยอย่างเสียใจ
ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบคางพลางมองดูฝูงสัตว์อสูรเทพเบื
