ั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าซือหม่าไท่ยังคงเปลือยกายอยู่ในถังน้ำ ถึงแม้ว่าจะมองไม่เห็นจากหน้าประตู แต่เธอก็ยังคงผลักประตูกลับออกไป
“เจ้าเด็กบ้า เจ้ากล้าตบบ้องหูข้าเชียวหรือ!” ซือหม่าไท่ถลึงตาใส่ซือหม่าโยวหลิน
ซือหม่าโยวหลินหนังศีรษะชา เขาเอ่ยว่า “โยวเย่ว์บอกว่าน้ำใสแล้วท่านยังไม่ฟื้น ก็ให้ข้ากระตุ้นร่างกายท่านสักหน่อย ทั้งยังบอกด้วยว่าใบหน้าอยู่ใกล้สมอง การตบบ้องหูจะได้ผลดียิ่ง”
“โยวเย่ว์คือใครกัน” ซือหม่าไท่ถามด้วยสีหน้าดำทะมึน
“เป็นหลานของท่านปู่เลี่ย เขาเป็นผู้ช่วยชีวิตท่านขึ้นมาขอรับ” ซือหม่าโยวหลินพูด
ขณะนี้เองซือหม่าโยวเย่ว์ก็พูดมาจากด้านนอกว่า “พี่โยวหลินอย่าใส่ร้ายข้าสิ ข้าแค่บอกว่าอาจจะได้ผล มิได้บอกให้เจ้าตบจริงๆ เสียหน่อยนี่!”
……………………………………….
