ทุกคนต่างพากันมองไป ก็เห็นเพียงว่าทั้งเกาะเล็กกำลังสั่นสะเทือน สัตว์อสูรวิเศษคำรามกึกก้อง เสียงคำรามทุกเสียงล้วนแฝงความหวาดหวั่นและความสิ้นหวังเอาไว้
สัตว์อสูรวิเศษต่างหลบหนีกันชุลมุนไปทั่วเกาะ แต่ทุกตัวล้วนไม่สามารถหนีออกมาจากเกาะได้ กรงอันไร้รูปร่างกักขังสิ่งมีชีวิตทั้งหมดเอาไว้ภายในนั้น
ทันใดนั้นบริเวณกลางเกาะก็ปล่อยลำแสงสีดำสายหนึ่งออกมา พุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า แล้วดูดกลืนสรรพชีวิตทั้งหมดบนเกาะเข้าไป แม้กระทั่งสัตว์อสูรเทพระดับจ้าววิญญาณก็ยังมิอาจหนีเอาชีวิตรอดได้
“ลำแสงนั่นช่างชั่วร้ายยิ่งนัก!”
“กลิ่นอายอันน่าหวาดหวั่นก่อนหน้านี้ก็คงจะออกมาจากสิ่งนี้กระมัง”
“ที่แท้นั่นคือสิ่งใดกันแน่ สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นตายกันไปหมดแล้วหรือ”
“ถ้าหากเมื่อครู่พวกเราอยู่ที่นั่นด้วย…”
ทุกคนหัวใจสั่นสะท้าน เคราะห์ดีที่ซือหม่าโยวเย่ว์พาพวกเขาออกมา เธอได้ช่วยชีวิตของทุกคนเอาไว้!
“ที่แท้นั่นคือสิ่งใดกันแน่” ซือหม่าโยวหลานถามอย่างหวาดหวั่น
ซือหม่าโยวหลินเองก็มีสีหน้าหวาดหวั่นเช่นกัน เขาพูดว่า “ไม่ว่าจะเป็นอะไร ก็มิใช่สิ่งที่พวกเราจะรับมือด้วยได้เลย”
เจ้าคำรามน้อยมองดูลำแสงสายนั้นแล้วปั่นป่วนคลุ้มคลั่งเป็นอย่างยิ่ง มันกระโจนออกมาจากอ้อมแขนของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วคำรามใส่เกาะเล็กแห่งนั้นคราหนึ่ง
“โฮก…”
ลำแสงสายนั้นคล้ายจะหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็ดูดกลืนสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นต่อไป
ซือหม่าโยวเย่ว์สัมผัสไ
