ตว์อสูรวิเศษโผล่มามากมาย นอกจากนี้ยังเป็นระดับสัตว์อสูรเทพทั้งสิ้นอีกด้วย” ผู้อาวุโสสิบพูด
“เมื่อครู่ข้าได้กลิ่นดอกกระบองเพชรอัสดงที่นั่นด้วยนะ” ซือหม่าโยวหลานพูด
“หรือว่าจะเป็นดอกกระบองเพชรอัสดงที่ดึงดูดสัตว์อสูรวิเศษเหล่านั้นมา” มีคนพูด
“ไม่หรอก ดอกกระบองเพชรอัสดงมิได้มีแรงดึงดูดต่อสัตว์อสูรวิเศษเหล่านั้นมากขนาดนั้นหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์ส่ายหน้า “น่าจะเป็นเหตุผลอื่นมากกว่า”
“ในเมื่อมีดอกกระบองเพชรอัสดงอยู่ ที่นั่นก็น่าจะมีหญ้าจันทร์รำเพยอยู่ด้วยเช่นกัน” ซือหม่าโยวหลินพูด
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าแล้วพูดว่า “นอกจากนี้ยังน่าจะมีผึ้งน้ำตาลอยู่ด้วย”
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ แววตาเธอก็เปล่งประกายแล้วเอ่ยว่า “ข้ารู้แล้วว่าเพราะเหตุใดสัตว์อสูรวิเศษเหล่านั้นจึงต้องไปรวมตัวกันที่นั่นด้วย!”
“เจ้ารู้เหตุผลแล้วหรือ” ซือหม่าโยวหลานถามพลางมองซือหม่าโยวเย่ว์
“ถูกต้อง ถ้าหากข้าเดาไม่ผิด พวกเราอาจจะได้รับของดีอย่างหนึ่งก็เป็นได้” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “เชียนอิน ย่ากวง เจ้าวิหคน้อย พวกเรากลับไปยังสถานที่เมื่อครู่กันดีกว่า”
เธอพูดแล้วก็พาเชียนอินกับย่ากวงกระโดดขึ้นบนหลังเจ้าวิหคน้อย
“ข้าไปด้วย” ซือหม่าโยวหลินกระโดดตามขึ้นไปด้วย
“พวกเจ้าจะกลับไปกันจริงๆ หรือ” ผู้อาวุโสใหญ่มองพวกเขา
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “นั่นเป็นของดีเลยทีเดียวนะ ถ้าหากไปช้าก็จะไม่มีอีกแล้ว พวกท่านรอพวกเรากลับมาอยู่ที่นี่เถิด เจ้า
