วิหคน้อย ไปกัน”
“ข้าไปด้วย!” ซือหม่าโยวหลานตะโกน
ซือหม่าโยวเย่ว์หันมามองนางพลางเอ่ยว่า “การไปคราวนี้อันตรายยิ่งนัก เจ้าไม่รู้จักการควบคุมพลังปราณ อยู่รอที่นี่จะดีกว่านะ”
เธอพูดพลางตบหลังเจ้าวิหคน้อย เจ้าวิหคน้อยจึงสยายปีกบินขึ้นไปในทันที
“ผู้อาวุโสใหญ่ จะให้พวกเขาไปกันแค่สองคนจริงๆ น่ะหรือ” ผู้อาวุโสสิบพูด
ผู้อาวุโสใหญ่มองเงาร่างของพวกเขาที่ห่างออกไปเรื่อยๆ แล้วเอ่ยว่า “พวกเขาไปกันแล้วนี่”
ความหมายก็คือพวกเขาไปกันแล้ว หากไม่ให้พวกเขาไปก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
“ผู้อาวุโสใหญ่ พวกพี่ๆ จะเป็นอันตรายหรือไม่” ซือหม่าโยวหลานมองตามทิศทางที่พวกเขาจากไปอย่างเป็นกังวล
“คงไม่เป็นอะไรหรอก” ผู้อาวุโสใหญ่พูด “คุณชายเขาเข้าใจดีว่าการไปครั้งนี้อันตรายอย่างยิ่ง แต่กลับไปโดยปราศจากความกังวลใดๆ แม้แต่น้อย คงจะมีความเชื่อมั่นในตัวโยวเย่ว์เป็นอย่างยิ่ง”
“อื้ม… คุณชายโยวเย่ว์ผู้นั้นคงจะแข็งแกร่งกว่าที่เขาแสดงออกมา” ผู้อาวุโสสิบเอ่ยขึ้นอีกคน “ลำพังแค่สัตว์อสูรผูกพันธสัญญาของเขา ก็มีสัตว์อสูรเทพอยู่ถึงสามตนแล้ว นอกจากนี้ยังมีเจ้าลูกกลมสีขาวที่มองตัวตนและพลังยุทธ์ที่แท้จริงไม่ออกอีกด้วย ความสามารถเช่นนี้ แม้กระทั่งคุณชายโยวหลินเองก็ยังสู้ไม่ได้เลย!”
ซือหม่าโยวหลานเคยเห็นความสามารถของเจ้าคำรามน้อยมาแล้ว เมื่อได้ยินพวกเขาพูดเช่นนี้จึงค่อยวางใจลงไประดับหนึ่ง อย่างแย่ที่สุดพวกเขาก็ยังขี่เจ้าวิหคน้อยหนีออกมาได้ อย่า
