มเป็นมือสังหารของเธอ ทำให้ตนเองผสานรวมกับสิ่งแวดล้อม ส่วนเป้าหมายของซือหม่าโยวหลินคือการสกัดลมปราณ เก็บซ่อนกลิ่นอายของตนเอาไว้ภายในร่างกาย ทั้งสองคนมีทิศทางที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่ซือหม่าโยวหลินก็ยังคงหาวิธีการที่เหมาะสมกับตนเองพบจากวิธีการของซือหม่าโยวเย่ว์ ดัดแปลงวิธีการควบคุมพลังปราณของเขาขึ้นมาเอง
แสงอรุณปรากฏรำไร ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าอย่างเงียบๆ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นอาบไล้บนร่างกาย สัมผัสความรู้สึกที่ทุกสรรพสิ่งบนผืนดินฟื้นตัว ค่อยๆ สอดแทรกตนเองเข้าสู่ธรรมชาติ
ซือหม่าโยวหลินจมดิ่งอยู่กับการบำเพ็ญของตน ทันใดนั้นก็ค้นพบว่าตนมิอาจสัมผัสกลิ่นอายของซือหม่าโยวเย่ว์ได้แล้ว เขาหันหน้าไปมองอย่างตกใจ ก็เห็นว่าเธอนั่งอยู่ข้างกายตนเหมือนเดิม จึงค่อยคลายใจลง
พร้อมกันนั้นเขาก็ตกตะลึงแล้วลอบพึมพำว่า “เขานั่งอยู่ข้างข้าชัดๆ แต่ข้ากลับมิอาจสัมผัสถึงกลิ่นอายของเขาได้โดยสิ้นเชิง วิธีการควบคุมปราณของเขาร้ายกาจกว่าข้าจริงๆ เสียด้วย!”
เขารู้สึกว่าโยวเย่ว์ผสานรวมเป็นหนึ่งเดียวกันกับฟ้าดินแล้ว แผ่กลิ่นอายของตนออกมาได้อย่างไร้ที่สิ้นสุด คล้ายกับว่าสัมผัสอะไรบางอย่างได้ ด้วยเหตุนี้จึงไม่รบกวนเธอ หากแต่ใคร่ครวญวิธีการของตนเองอีกครั้ง
“เขาผสานรวมกลิ่นอายของตนเข้ากับสิ่งแวดล้อม เช่นนั้นข้าก็จะเก็บซ่อนของตนเอาไว้ภายในร่างกาย เปลี่ยนให้ตนเองกลายเป็นฝุ่นผงในอากาศ
