็นคนฉลาดคนหนึ่ง ย่อมเข้าใจความหมายของตนอย่างแน่นอน เธอจึงชี้จุดเพียงเท่านี้
เมื่อเคี่ยวน้ำแกงเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอจึงตักมาสองชาม ส่วนที่เหลือล้วนถูกเจ้าคำรามน้อยจัดการเรียบ
“กินสิ” เธอวางน้ำแกงงูลงตรงหน้าอีกฝ่าย เขายังคงคิดอะไรต่อ
พวกเขายังกินน้ำแกงงูไม่ทันหมดชาม จุดแสงหนึ่งก็ระเบิดตัวกลางท้องฟ้าไกลออกไป
“ทางนั้นเกิดอันตราย!” ซือหม่าโยวหลินจำได้ว่านั่นคือสัญญาณขอความช่วยเหลือ จึงผุดลุกขึ้นยืนในทันที
ซือหม่าโยวเย่ว์เก็บข้าวของ หลังจากนั้นจึงเรียกตัวเจ้าวิหคน้อยออกมาแล้วพูดว่า “เจ้าพาพวกเราไปที”
บนเกาะแห่งนี้มีข้อห้ามมิให้เหาะเหินเดินอากาศ แต่สัตว์อสูรบินนั้นสามารถใช้การได้
เจ้าวิหคน้อยเงยหน้าส่งเสียงร้องก่อนจะพาทั้งสองคนมุ่งหน้าไปยังบริเวณที่เกิดจุดแสงเมื่อครู่
ระหว่างทางก็เห็นพวกผู้อาวุโสใหญ่ ซือหม่าโยวเย่ว์จึงให้เจ้าวิหคน้อยไปรับพวกเขาให้ขึ้นมานั่งด้วยกัน หลังจากนั้นจึงบินต่อไป
พวกเขาได้ยินเสียงคำรามของสัตว์อสูรวิเศษไกลออกไป ซึ่งมีอยู่มากมายหลายเสียง เห็นได้ชัดว่าคนของตระกูลซือหม่ามิได้พบเจอสัตว์อสูรวิเศษเพียงแค่ชนิดสองชนิดเท่านั้น
……………………………………..
