ซือหม่าโยวเย่ว์เลิกคิ้ว
“ตอนนั้นเจ้าพูดอย่างมั่นใจถึงเพียงนั้นว่าจะหาผลอสรพิษทองคำให้ได้ภายในสามปี นอกเสียจากว่ามันอยู่กับตัวเจ้าแล้ว ไม่อย่างนั้นจะเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าจะหาจนพบได้” ซือหม่าโยวหลินอธิบาย
ซือหม่าโยวเย่ว์หัวเราะ มิได้ปฏิเสธ พร้อมกันนั้นก็ตะลึงไปกับความเฉลียวฉลาดของเขา
“เจ้าอยากปกป้องพวกท่านปู่ของเจ้า ข้าก็อยากจะปกป้องตระกูลซือหม่าด้วยเช่นกัน” ผ่านไปครู่ใหญ่ ซือหม่าโยวหลินจึงค่อยเอ่ยต่อไปว่า “ถ้าหากพวกเราล้มเหลวในคราวนี้ คงจะมิได้จบง่ายๆ เพียงแค่ถูกลดทอนจากขุมอำนาจชั้นหนึ่งกลายเป็นขุมอำนาจชั้นสองเท่านั้น พวกเราอาจจะถูกขุมอำนาจอื่นๆ ร่วมมือกันกำจัดก็เป็นได้”
“ข้าไม่เข้าใจเรื่องระหว่างขุมอำนาจใหญ่อย่างพวกเจ้าหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ข้าไม่มีความสนใจในเรื่องเหล่านี้เลย เจ้าเล่าให้ข้าฟังไปข้าก็ไม่เข้าใจเรื่องความบิดเบี้ยวในนั้นอยู่ดี”
ซือหม่าโยวหลินหุบยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ข้าดูออกอยู่แล้วว่าเจ้าไม่มีความสนใจในเรื่องพวกนี้เลย”
“เช่นนั้นเจ้ามาเล่าเรื่องพวกนี้ให้ข้าฟังทำไม” ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่เข้าใจ
ซือหม่าโยวหลินมองเธอพลางเอ่ยอย่างจริงจังเป็นการเป็นงานว่า “ข้าอยากขอให้เจ้าช่วยข้าน่ะสิ”
……………………………….……
