วย พวกเขาก็มอบบัตรนั่นให้ข้าแล้วล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“แค่นี้เองหรือ” ซือหม่าโยวหลานมองเธออย่างคาดไม่ถึง ทำเรื่องง่ายดายเช่นนี้ก็ได้ครอบครองบัตรสีฟ้าของหอเซวียนหยวนแล้วอย่างนั้นหรือ
“ยาวิเศษนั่นของเจ้าคงมิใช่ยาง่ายๆ เลยสินะ!” จวินหลินได้ยินเสียงอุทานของซือหม่าโยวหลานแล้วจึงเอียงตัวเข้ามาเอ่ยว่า “คนธรรมดาทั่วไปย่อมไม่มีทางขายตำรับยาพื้นบ้านเล่มเดียวแล้วได้ครอบครองบัตรของพวกเราหรอก”
“คงอย่างนั้นแหละ” ซือหม่าโยวเย่ว์มิได้บอกว่าเป็นยาวิเศษชนิดใด แต่เธอรู้สึกว่าไม่มีทางปิดบังเรื่องนี้จากจวินหลินได้แน่ แค่เขากลับไปถามก็คงรู้แล้ว
“คืนนี้พักผ่อนกันให้เต็มที่ล่ะ พรุ่งนี้พวกเราจะเข้าไปในส่วนลึกของเกาะเพื่อเสาะหาหญ้าจันทร์รำเพย” ผู้อาวุโสใหญ่พูดจบแล้วก็กลับไปยังกระโจมของตน
“ข้าไปพักผ่อนก่อนนะ ราตรีสวัสดิ์” ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ลุกขึ้นแล้วจากไปเช่นกัน
ซือหม่าโยวหลินจัดการเรื่องการเฝ้ายามเรียบร้อยแล้วก็กลับไปยังกระโจมด้วย
จวินหลินลูบคางของตน นัยน์ตาเปล่งประกาย
“ขายตำรับยาพื้นบ้านเล่มเดียวก็ได้ถือครองบัตรสีฟ้าแล้ว นึกไม่ออกจริงๆ ว่าสิ่งที่เขาขายคือสิ่งใด แต่พอกลับไปก็คงรู้แล้วล่ะ เจ้าเด็กผู้นี้ดูไม่ธรรมดาจริงๆ…”
……………………………………………..
