ราะคิดว่าเป็นหญิงสาว ช่างน่าเสียดายจริงๆ ที่ไม่ได้เห็นกับตา
“ใช่แล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าหอเซวียนหยวนแห่งนั้นมีความเป็นมาเช่นไร” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ข้าว่าที่นั่นดูจะล้ำเลิศยิ่งกว่าขุมอำนาจชั้นหนึ่งเหล่านั้นเสียอีก!”
“แน่นอนอยู่แล้วละ!” ซือหม่าโยวหลานมิได้ปิดบังอะไรซือหม่าโยวเย่ว์ นางเล่าทุกอย่างที่ตนรู้ออกมา “ข้าได้ยินมาว่าเบื้องหลังของหอเซวียนหยวน มิใช่ขุมอำนาจของดินแดนอี้หลิน ดังนั้นแม้แต่บรรดาเชื้อพระวงศ์ก็ยังต้องหวั่นเกรงพวกเขา ตระกูลอย่างพวกเราย่อมต้องรู้ตัวดีอยู่แล้ว”
“ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง” ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า
“เจ้ามิได้มีบัตรสีฟ้าของหอเซวียนหยวนอยู่หรอกหรือ หรือว่าเจ้าไม่รู้เรื่องเลยสักนิดว่าที่นั่นเป็นสำนักอะไร” ซือหม่าโยวหลานถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ในเวลานั้นข้าเพิ่งจะออกจากอาณาจักรตงเฉินมาได้ไม่นาน ไม่เข้าใจเรื่องเกี่ยวกับขุมอำนาจของสถานที่แห่งนี้หรอก แล้วจะไปรู้ได้อย่างไรกันว่าที่นั่นเป็นสำนักอะไร รู้แค่ว่าเป็นร้านค้าที่มีสาขาอยู่มากมายเท่านั้น ต่อมายังได้ยินผู้อื่นพูดกันว่าขุมอำนาจชั้นหนึ่งต่างก็ถือครองเพียงแค่บัตรสีแดงเท่านั้น ข้าจึงค่อยค้นพบว่าพวกเขามีความพิเศษอยู่บ้าง”
“เจ้าได้บัตรสีฟ้ามาครอบครองได้อย่างไรหรือ” ซือหม่าโยวหลานถามอย่างใคร่รู้
“ข้าก็แค่นำยาวิเศษจำนวนหนึ่งไปให้พวกเขาประมูลขายเท่านั้นเอง แล้วก็ขายตำรับยาพื้นบ้านเล่มหนึ่งให้พวกเขาไปพร้อมกันด้
