ไปกับพวกเจ้าด้วย!” จวินหลินกลับมาพร้อมกันกับพวกเขาอย่างรู้ตัวดียิ่ง
พอกลับมาถึงแล้วผู้อาวุโสใหญ่เห็นจวินหลิน ก็ตกตะลึงอยู่บ้าง แต่เมื่อได้ฟังเรื่องที่เขาประสบพบเจอมาแล้วจึงเอ่ยว่า “เช่นนั้นเจ้าก็ตามมาด้วยกันกับพวกเราก่อนเถิด พอพวกเราจะกลับแล้วก็จะพาเจ้าไปด้วย!”
“ขอบคุณผู้อาวุโสใหญ่อย่างยิ่งเลยขอรับ” จวินหลินโค้งคำนับด้วยรอยยิ้มกว้างแล้วพูดขึ้น
ซือหม่าโยวเย่ว์มายังข้างกายซือหม่าโยวหลานก่อนจะเอ่ยว่า “ข้ารู้สึกเหมือนว่าโยวหลินดูจะไม่ชอบประมุขหอน้อยผู้นี้สักเท่าใดนัก เจ้ารู้หรือไม่ว่าเป็นเพราะเหตุใด”
ซือหม่าโยวหลานปิดปากหัวเราะแล้วเข้ามากระซิบข้างหูซือหม่าโยวเย่ว์ว่า “ครั้งแรกที่พวกเขาพบหน้ากัน จวินหลินดื่มจนเมาแล้วเกี้ยวพานพี่โยวหลินเพราะคิดว่าเขาเป็นสตรีน่ะสิ”
“พรวด…”
ซือหม่าโยวเย่ว์ที่กำลังดื่มสุราผลไม้ได้ฟังคำพูดของโยวหลานแล้วจึงพ่นสุราในปากออกไปจนหมด
“เจ้าบอกว่าโยวหลินถูกจวินหลินเกี้ยวพานอย่างนั้นหรือ!” เธอเบิกตากว้างมองซือหม่าโยวหลาน
“ใช่แล้วละ!” ซือหม่าโยวหลานพยักหน้าก่อนจะยิ้มกว้างเอ่ยว่า “เจ้าไม่รู้หรอกว่าในตอนนั้นสีหน้าของพี่โยวหลินนั้นดำทะมึนไปในทันที จวินหลินถูกทุบตีอย่างหนักหน่วงยกหนึ่ง หลังจากนั้นเป็นต้นมาพอพบเจอเขาก็ไม่เคยแสดงสีหน้าดีๆ อีกเลย”
ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบคาง เธอจินตนาการภาพเหตุการณ์ในตอนนั้นออกทันที
บุรุษที่ยามปกติดูช่างสูงส่งสง่างามคนหนึ่ง แต่กลับถูกคนเกี้ยวพานเพ
