อเห็นเงาร่างมนุษย์ที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้วจึงเอ่ยอย่างตกตะลึงว่า “เขานี่เอง!”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองเงาร่างคนที่ได้รับบาดเจ็บหลายแห่งพลางเอ่ยว่า “เจ้ารู้จักด้วยหรือ”
ซือหม่าโยวหลินพยักหน้า แสดงให้เห็นชัดว่ามิได้มีความสัมพันธ์อันดีต่อคนผู้นี้แต่อย่างใด
เมื่ออีกฝ่ายเห็นว่าบนยอดเขามีคนอยู่ จึงเปลี่ยนทิศทางวิ่งมาหาพวกเขาแทน เมื่อเห็นชัดว่าเป็นซือหม่าโยวหลินจึงหัวเราะเสียงดังก่อนจะเอ่ยว่า “สวรรค์ช่วยข้าด้วย! สหายโยวหลิน ช่วยข้าที!”
ซือหม่าโยวเย่ว์มองคนที่ยังหัวเราะออกมาได้ในสถานการณ์เช่นนี้ ความรู้สึกแรกก็คือเจ้าคนผู้นี้จะต้องมีอุปนิสัยเหลวไหลเลื่อนเปื้อน ไม่เอาจริงเอาจัง
ถึงแม้ว่าซือหม่าโยวหลินจะไม่ชอบคนผู้นี้เลยสักนิด แต่ก็ยังพูดกับทหารยามข้างกายว่า “พวกเจ้าไปจัดการสัตว์อสูรวิเศษพวกนั้นที”
ทหารยามกรูกันเข้าไปยืนอยู่กับฝูงสัตว์อสูรวิเศษ คนผู้นั้นจึงหลุดออกจากการไล่ตามด้วยความลำพองใจ
“เขาเป็นใครหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถามอีก
“ประมุขน้อยแห่งหอเซวียนหยวน จวินหลิน” ซือหม่าโยวหลินเอ่ยตอบ
………………………………………….
