ทุกคนต่างตกใจ บุคคลรุ่นปู่ของซือหม่าเลี่ยเอ่ยปากขอร้อง แต่เธอก็ยังไม่ยอมละเว้นซือหม่าอี้อยู่ดี
“โยวเย่ว์…” ซือหม่าชิงส่งเสียง อยากจะเอ่ยเตือนเธอให้ไตร่ตรองให้รอบคอบ
“ตามใจเสียจนคนรุ่นหลังของตนรังแกท่านปู่และพี่ๆ ของข้าจนมีสภาพเช่นนี้ ทั้งยังคิดจะสังหารพวกเราด้วย คนพรรค์นี้ปล่อยไว้ก็จะเป็นภัยเปล่าๆ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “นอกจากนี้สิ่งที่ข้าทนไม่ได้ที่สุดก็คือการรังแกคนในครอบครัวข้า หากใครคิดรังแกก็ต้องเตรียมตัวตายเอาไว้ให้ดี!”
“อย่าเลย อย่าเลย ข้าผิดไปแล้ว ในภายหน้าข้าก็ไม่กล้ารังแกพวกเจ้าอีกแล้ว!” ซือหม่าหลินร้องเสียงดังลั่นด้วยสีหน้าสำนึกเสียใจ แต่ซือหม่าโยวเย่ว์กลับมองเห็นแววอำมหิตในดวงตาของเขา
ถ้าหากไม่ตายในวันนี้ ภายหน้าจะต้องหาโอกาสสังหารพวกเธอจนตายกันหมดอย่างแน่นอน!
“ถึงแม้ปากจะพูดว่าผิดไปแล้ว แต่กลับมิได้ปิดบังความอาฆาตในใจเลย เจ้าไก่ฟ้า ลงมือเลย!” ซือหม่าโยวเย่ว์ออกคำสั่ง
เจ้าไก่ฟ้ามองเธอปราดหนึ่งแล้วออกแรง เอาชีวิตน้อยๆ ของซือหม่าอี้ในทันที
“เจ้า!”
คนของตระกูลซือหม่าเห็นเธอสังหารซือหม่าอี้แล้วก็ทั้งหวาดหวั่นทั้งโมโห
บรรพชนตระกูลซือหม่าถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “พวกเจ้าเข้ามานี่สิ นายท่านกับสหายตัวน้อยทั้งหลายก็เข้ามาด้วย”
“เจ้าไก่ฟ้า เก็บแรงกดดันเสีย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
เจ้าไก่ฟ้าเก็บแรงกดดันไปเหมือนกับตอนเข้ามา ทำให้คนเกิดความรู้สึกมองไม่ทะลุปรุโปร่ง
แต่ทุกคนต่างก็รู้ว่าเขาเป็นสั
