แต่น้อย “เมื่อครู่ข้าบอกแล้วว่าต้องการให้พวกท่านจัดการพวกเขา แต่พวกท่านไม่ยอมทำเอง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจึงได้แต่ลงมือเองน่ะสิ”
“เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาตัดสินชีวิตพวกเขากันเล่า!” มีคนพูดกล่าวโทษ
ซือหม่าโยวเย่ว์ส่งเสียงเฮอะเยียบเย็น “บาดแผลบนร่างกายพวกท่านปู่ข้ามิได้มีแค่วันนี้เสียหน่อย ในเมื่อพวกเขากล้าทำร้ายคนในครอบครัวข้า เช่นนั้นพวกเขาก็ต้องตระหนักถึงความตายเอาไว้แล้วสิ!”
“พี่รอง อย่าไปพูดกับเขาให้มากความเลย เขาสังหารโยวเจ๋อ ท่านก็ต้องล้างแค้นให้โยวเจ๋อด้วยนะ!” ซือหม่าเค่อจ้องซือหม่าโยวเย่ว์ด้วยสองตาแดงก่ำ
“เจ้าวางใจเถิด สายตระกูลพวกเราใช่ว่าใครนึกอยากจะฆ่าตามใจชอบก็ฆ่าได้เสียที่ไหนกัน!” ซือหม่าอี้พูด “เจ้าก็มีแค่สัตว์อสูรวิเศษตัวเดียวเท่านั้น แต่พวกเราที่นี่มิได้มีแค่จ้าววิญญาณคนเดียวเสียหน่อย!”
คนที่กล่าวโทษซือหม่าโยวเย่ว์เมื่อครู่แผ่แรงกดดันระดับจ้าววิญญาณออกมาด้วยเช่นกันเพื่อยืนยันคำพูดของเขา
เมื่อเห็นเช่นนี้ บรรดาพี่น้องซือหม่าโยวหมิงจึงพากันร้อนใจแทนซือหม่าโยวเย่ว์ อยากให้เธอจากไปโดยเร็วที่สุด
“โยวเย่ว์ เจ้าให้เชียนอินพาเจ้ากับพวกเขาจากไปก่อนเถิดนะ”
“ใช่แล้ว สัตว์อสูรวิเศษของพวกเขาหากมิใช่พลังยุทธ์ระดับราชันวิญญาณก็เป็นระดับจ้าววิญญาณ เจ้าจากไปก่อนค่อยว่ากันเถิด”
“จ้าววิญญาณแล้วมีประโยชน์อะไรเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่ร้อนใจแล้วเอ่ยว่า “ข้ามีสหายผู้หนึ่งที่จัดการได้แน่”
“พูดเสียใ
