“ท่านปู่ พี่ๆ พวกท่านมีสภาพเช่นนี้กันได้อย่างไร! ใครกันที่ทุบตีพวกท่านจนเป็นเช่นนี้!” ซือหม่าโยวเย่ว์วิ่งออกไปแล้วมองพวกเขาอย่างโกรธแค้นและเจ็บปวดใจ
บนร่างกายของพวกซือหม่าเลี่ยทั้งหกคนล้วนมีบาดแผลฉกรรจ์ เพราะปราณวิญญาณถูกผนึก ดังนั้นแม้กระทั่งการฟื้นฟูก็ยังมิอาจทำได้ ซือหม่าโยวเล่อนั้นถึงขนาดเดินไม่ไหวเลยเสียด้วยซ้ำ ต้องให้เด็กรับใช้สองคนพยุงเขาเอาไว้
พวกซือหม่าเลี่ยเห็นซือหม่าโยวเย่ว์แล้วก็ตื่นเต้นไม่น้อย ทั้งยังมีน้ำตาคลอที่หางตาด้วย
“โยวเย่ว์ เจ้ามาเสียที” ซือหม่าเลี่ยลูบใบหน้าซือหม่าโยวเย่ว์พลางเอ่ยปากพูด
“ท่านปู่ ข้ามาแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์กุมมือซือหม่าเลี่ยเอาไว้พลางเอ่ยว่า “ข้ามาช่วยพวกท่านแล้ว”
พอพูดจบเธอก็หันไปมองซือหม่าหลินแล้วเอ่ยว่า “นี่คือสิ่งที่ท่านบอกว่าจะปกป้องพวกท่านปู่ข้าให้ปลอดภัยอย่างนั้นหรือ ถ้าหากข้ามาช้าไปอีกสักสองวัน กลัวแต่ว่าข้าคงได้เห็นเพียงแค่ซากศพเย็นเฉียบราวน้ำแข็งเท่านั้นน่ะสิ!”
ซือหม่าหลินเองก็คิดไม่ถึงว่าพวกซือหม่าเลี่ยจะมีสภาพเป็นเช่นนี้ได้ จึงเบนสายตาไปบนร่างของซือหม่าโยวหลินแล้วถามว่า “เป็นฝีมือใครกันน่ะ”
“โยวอีกับโยวเจ๋อไปที่เรือนร้างเป็นครั้งคราวขอรับ” ซือหม่าโยวหลินเอ่ยตอบ
“ท่านปู่ พวกท่านกินยาวิเศษกันก่อนเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบยาวิเศษออกมาให้พวกเขากิน
“ยาวิเศษฟื้นฟูปราณขั้นห้า!” หม่าลี่ที่อยู่ข้างๆ แค่ได้กลิ่นก็รู้แล้วว่าเป็นยาวิเศษอะไร เขาม
