“รองประธานสมาคมนักหลอมยานี่!” ผู้คนจำชายที่เอ่ยวาจาเมื่อครู่นี้ได้ จึงเอ่ยอย่างตกใจว่า “เขามาได้อย่างไรกัน”
“เมื่อหลายวันก่อนมีนักหลอมยาขั้นสี่วัยเยาว์สองคนปรากฏตัวขึ้น สมาคมนักหลอมยาก็คงเกิดความสนใจขึ้นมากระมัง” มีคนคาดเดา
ซือหม่าโยวเย่ว์หมุนตัวไปมอง ก็เห็นชายชราผอมกะหร่องผู้หนึ่งลุกยืนขึ้นมาท่ามกลางฝูงชนพร้อมกับมองตรงไปยังผลอสรพิษทองคำในมือของเธอ
“ประธานสมาคมหม่า” คนของตระกูลซือหม่าเห็นหม่าลี่โผล่มา จึงพากันคารวะด้วยความเคารพ
หม่าลี่มิได้สนใจพวกเขา แต่เข้ามาถึงตรงหน้าซือหม่าโยวเย่ว์แล้วเอ่ยว่า “ข้าขอชมผลอสรพิษทองคำสักหน่อยได้หรือไม่”
ซือหม่าโยวเย่ว์ส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “ท่านผู้เฒ่า ตอนนี้ไม่ได้หรอก ข้าต้องใช้สิ่งนี้ในการทำข้อตกลงกับตระกูลซือหม่าน่ะ”
“ข้อตกลงอันใดกัน” หม่าลี่ถาม
“เมื่อสามปีก่อนข้าได้ทำสัญญากับซือหม่าหลินเอาไว้ว่าถ้าหากเขาดูแลความปลอดภัยให้กับพวกท่านปู่ข้าเป็นเวลาสามปี ข้าก็จะเสาะหาผลอสรพิษทองคำมาให้พวกเขา ตอนนี้ข้าได้นำผลอสรพิษทองคำมาให้ตามสัญญาแล้ว กำลังรอพวกเขาให้ข้าได้พบท่านปู่กับบรรดาพี่ชายของข้าอยู่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ท่านผู้เฒ่า ถ้าหากท่านต้องการดู รอให้ข้าได้เห็นพวกท่านปู่ก่อนว่าพวกเขาปลอดภัยดีหรือไม่แล้วค่อยว่ากันเถิดนะ”
“ท่านปู่ของเจ้าคือซือหม่าเลี่ยอย่างนั้นหรือ” หม่าลี่ถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า
“เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงยังไม่เข้าไปอีกเล่า”
ซือหม่าโยวเย่
